Op zaterdag 21 april vieren wij na de jaarvergadering ons 10-jarig bestaan! Plaats : Nieuwe Gracht 27a , te Utrecht

EEN RODE STICKER OP DEZE NIEUWSBRIEF BETEKENT DAT U UW CONTRIBUTIE NOG NIET HEBT OVERGEMAAKT. WILT U DIT ALSNOG DOEN ? BIJ VOORBAAT ONZE DANK!

Invoering van het basisininkomen; EEN COMPLOT!

We hebben de leden die we konden bereiken gevraagd een stukje te schrijven voor dit feestelijke nummer. We hopen dat iedereen met ons geniet van het gebodene.

Emiel Schäfer

Allereerst een anecdote. Een jaar of wat geleden vond er in De Rode Hoed een debat plaats tussen Johan Wijne, bevlogen sociaal democraat, en Dick Tommel, pragmatisch D'66 politicus, over de vraag of het koesteren van een utopie wel zin had. Johan was voor, Dick tegen de stelling.

Aan het begin van zijn verhaal zei Dick Tommel: neem nou het basisinkomen: ik ben daar eigenlijk helemaal voor, maar omdat het niet haalbaar is ben ik er tegen. Een moment om niet snel te vergeten. Want het wordt dan meteen duidelijk waar je mee bezig bent. Heeft het wel zin om door te gaan met te streven naar iets waarvan iedereen zegt dat het toch niet haalbaar is?
Je kunt de vraag ook anders stellen: hoe zou de wereld eruit zien als er geen mensen waren geweest die iets tot stand wilden brengen omdat ze erin geloofden, ook al zei iedereen dat het er niet inzat?
Gewoon doorgaan!

BASISINKOMEN VOOR VROUWEN

Emancipatie van mensen staat voor bevrijding:

Geen slaaf meer van broodnodig geld en daarmee van familie, baas of levenspartner, maar een mondig lid van de kringen waarbinnen je leven zich afspeelt, met dezelfde rechten als de andere leden.

Tien jaar geleden was er nog steeds verzet tegen een basisinkomen voor vrouwen in de feministische scene. Wel was iedereen ervan overtuigd dat economische zelfstandigheid voor vrouwen een noodzakelijke voorwaarde was voor emancipatie, maar deze moest verkregen worden door betaald werk buitenshuis. Een basisinkomen zou vrouwen verleiden om zich toch weer al zorgend en poetsend in huis op te sluiten. Zij moesten gestimuleerd (of financieel gedwongen) worden om maatschappelijk te participeren via een betaalde baan, zo werd er in feministische debatten gedebiteerd.

Na tien jaar heeft het emancipatie-ideaal een ander gezicht gekregen en is meer een kwestie van kwaliteit van het leven van werkende vrouwen geworden.

Ik ben van mening dat een basisinkomen voor iedereen, desnoods minimaal, zal maken dat ook vrouwen de kwaliteit van hun eigen leven, meer dan nu, zelf kunnen bepalen.

Nadelen van de huidige economische orde zullen verdwijnen:

1. het is afgelopen met vernederende privacy-schendingen bij het verkrijgen en houden van een minmum-inkomen bij uitkeringsinstanties;

2. uitbuiting en respectloze behandeling door bazen op het werk hoeven niet meer gepikt te worden, immers je kan opstappen;

3. ook intimidering en betutteling vanuit de persoonlijke sfeer door familie of partner zal geen effect meer hebben door een zelfstandige exit-optie.

Voordelen van een economie met een basisinkomen zullen zich voordoen:

4. het werken in een betaalde baan kan meer op grond van intrinsieke waarde dan vanwege de hoogte van het salaris afhankelijk gesteld worden;

5. kansen om door te leren en jezelf te ontwikkelen kunnen gepakt worden zonder (nu geldende) leeftijdsgrenzen of essentieel geldgebrek;

6. keuzen, niet voor een betaalde baan maar voor nuttig geacht vrijwilligerswerk of artistiek werk komen binnen de mogelijkheden, zonder dwang of negatief commentaar;

7. zelfs het voeren van een huishouden als ondersteuning voor een partner of kinderen komt weer in het zicht en dan niet als opsluiting van vrouwen maar als bezigheid waar je je nuttig en gewaardeerd in kunt voelen;

8. bovendien hoef je al deze keuzen niet voor eeuwig te maken, want een basisinkomen geeft je ook de mogelijkheden om op ieder moment opnieuw te beginnen.

Een leven waarbinnen meer passende keuzemogelijkheden bestaan uit vrije wil, die horen bij je karakter en strevingen vereisen een grotere eigen verantwoordelijkheid. Dit is niet per definitie een makkelijker of gelukkiger leven. Foute keuzen en mislukkingen waar niet meer de betreurenswaardige omstandigheden van vrouwenlevens de schuld van krijgen, horen daarbij, evenals de onontkoombare frustraties.

Geef mij maar een basisinkomen met een eigen lastiger leven qua keuzen en mijn eigen zeperds in plaats van een simpel bestaan langs de afgedwongen lijnen van een economische orde die emancipatie van vrouwen (en mannen) altijd in de weg heeft gestaan.

Hansje Kalt

Nederlandse geschiedenis. Politieke mijlpalen.

door Theo de Mare

Amsterdam, 1-1- 2250

De parlementaire democratie werd in 2025 afgeschaft ten gunste van een Regering van Wijze Vrouwen en Wijze Mannen (afgekort: de Regering). Van 2025-2050 vonden grote politieke veranderingen plaats. Één van de eerste wetten die afgekondigd werden, was de Wet van het Leefbaar Basisinkomen (2026). In 2035 volgde de Wet op de afschaffing van Loonarbeid. In 2040 werd de Wet op de afschaffing van de Bio-Industrie aangenomen.

Vooral de eerste decennia na de invoering van de Regering was Nederland een voorbeeld voor de wereld. Het was een wereld van grote vrijheid, waarin man en vrouw, volwassenen en kinderen en de verschillende etnische bevolkingsgroepen in een prachtige harmonie met elkaar samen leefden. Er was respect voor de levende natuur. De bio-industrie was afgeschaft. En het doden van dieren voor menselijke consumptie gebeurde alleen nog op kleine schaal. Er bestond een ongeschreven regel dat beschaafde mensen niet meer dan één keer per week vlees aten. Pas toen veel mensen die regel zo massaal ontdoken, besloot de Regering tot wetgeving.

Mensen uit andere landen waren jaloers op Nederland. Nederlanders produceerden alleen goederen en diensten waar zij achter konden staan. Zij hadden daardoor veel meer tijd voor belangrijke zaken zoals liefde, vriendschap, opvoeding van de kinderen en een leven vol spel, sport en reflectie.

In het jaar 2050 begonnen de ontevredenen in Nederland in aantal toe te nemen. De oude loonslavenmentaliteit begon weer op te steken. Vooral illegale ondernemers (die gebruik maakten van de verboden loonarbeid) waren niet tevreden met de sobere levensstandaard en ze speelden in op de oude behoeften van elke dag vlees, wijn, bier, sigaretten, rijden in auto’s, en buitenlandse vliegvakanties. De Regering was niet blind voor de eisen van het volk. Ze wilden niet bevoogden, maar ze wilden ook geen verantwoordelijkheid nemen voor het gedogen van de oude losbandige genotzuchtige levensstijl. In 2052 stelde de Regering het Ministerie van Vrije Arbeid in die de illegale onvrije loonarbeid door middel van een mentaliteitsoffensief zou gaan bestrijden. Er kwam bijvoorbeeld de prestigieuze Prijs van de Vrije Arbeid, die toegekend werd aan mensen die creatieve oplossingen bedachten om de oude ingewortelde gewoonten van de onvrije arbeid te veranderen.

In 2053 kwam er het Ministerie voor de Elementaire Levensbehoeften en Duurzaamheid. De solidariteit met de toekomstige generaties was de belangrijkste motivatie om een sobere levensstijl te stimuleren. Luxegoederen en luxediensten was een moeilijk uitroeibaar kwaad. De ongebreidelde behoeftebevrediging van deze goederen en diensten betekende een ernstig gevaar voor een goed leven van de mensen die na hen kwamen. Maar grote en toenemende aantallen mensen hadden geen boodschap aan redelijke verhalen en gevoelens van solidariteit.

De Regering heeft in 2060 besloten tot het instellen van strenge wetten tegen illegale ondernemers. Eerst met forse geldboetes, later ook met gevangenisstraffen. Maar deze wetten werden ontdoken door de mondialisering van de productie, en smokkel. De weerstanden bij de Nederlanders tegen de bevoogding werden steeds groter. Men had het niet meer over de Regering, maar over De Dictatuur. Veel mensen verlangden weet terug naar de oude anarchistische toestanden van de loonarbeid, waarin luxebehoeften alle kans kregen op bevrediging. Men zei dat je van vriendschap, liefde en gezond leven geen gelukkig mens werd. Er werd openlijk gepleit voor terugkeer naar de parlementaire democratie en tegen de verlichte despotie van de Regering.

De Regering besloot daarom eind 2074 tot het instellen van de juiste regeringsvorm: er was keuze tussen voortzetting van de huidige Regering of terug te keren tot het oude systeem van de parlementaire democratie. De burgers konden zich in een referendum ook uitspreken over de eerste Wet van het Leefbaar Basisinkomen.

Het resultaat van het referendum was verrassend. Een overweldigende meerderheid koos voor de parlementaire democratie en voor behoud van de Wet van het Leefbaar Basisinkomen. De Nederlanders wilden massaal niet meer terug naar de oude vorm van slavernij, waarin mensen uit noodzaak van biologisch overleven zichzelf moeten verhuren. Zij wilden niet meer terug naar Het Barbaarse Tijdperk van de loonslavernij.

Europese Beschaving (2120-2200).

De rest van Europa was zo onder de indruk van deze Nederlandse collectieve wilsuiting, dat in de laatste 25 jaar van de 21e eeuw alle regeringen het beginsel van een Leefbaar Basisinkomen zouden gaan invoeren. En dat was het begin van het Gouden Tijdperk van Europa. Toen werd Europa in de rest van Europa bekend als de Europese Beschaving.

EINDE

Ruim tien jaar geleden, op 10 december 1990, publiceerde de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) het rapport Een werkend perspectief. In dit rapport hield de WRR een hartstochtelijk pleidooi voor het verhogen van de arbeidsparticipatie in Nederland. Immers, de lage arbeidsparticipatie was volgens de raad de achilleshiel van het Nederlandse sociaal-economische bestel.

Een paar maanden later werd de Vereniging Vriendinnen en Vrienden van het Basisinkomen, kortweg de Vereniging Basisinkomen (VBI), opgericht. Ogenschijnlijk stond het doel van deze vereniging haaks op dat van de WRR. Terwijl de WRR ervoor pleitte dat zo veel mogelijk mensen aan het werk gaan, wil de VBI door de invoering van een onvoorwaardelijk basisinkomen juist aan iedereen de mogelijkheid bieden om zelf te kiezen of men wel of niet wil werken.

Tien jaar later is het niet moeilijk om vast te stellen welk initiatief het meest succesvol is geweest. Het rapport van de WRR heeft in belangrijke mate de toon gezet voor het sociaal-economische beleid in de jaren negentig. In het overheidsbeleid van het derde kabinet-Lubbers en de twee paarse kabinetten-Kok was bevordering van de arbeidsparticipatie immers het hoogste doel. Dit beleid lijkt bovendien zeer succesvol te zijn geweest, want de arbeidsparticipatie in Nederland steeg van 55% van de bevolking van 15-64 jaar in 1990 naar 65% in 2000.

De Vereniging Basisinkomen kan heel wat minder successen op haar conto schrijven. Terwijl aan het begin van de jaren negentig in kranten en op conferenties nog regelmatig discussies werden gevoerd over de verdiensten en de bezwaren van het basisinkomen, is het thema de laatste jaren vrijwel volledig uit de publieke belangstelling verdwenen. Een aardige indruk daarvan krijg je, als je telt hoe vaak het woord 'basisinkomen' jaarlijks in de Volkskrant wordt gebruikt. In 1994 was dat nog in 58 artikelen het geval en in 1995 in 45 artikelen. Maar daarna is dit aantal snel gedaald: 30 artikelen in 1996, 22 in 1997, 15 in 1998 en 12 in 1999 (gegevens voor 2000 zijn nog niet beschikbaar). Als het in dit tempo doorgaat, wordt er over een paar jaar helemaal niet meer over het basisinkomen geschreven. Wie heeft er nog behoefte aan een basisinkomen als er een tekort is aan arbeidskrachten? zo lijkt de overheersende mening te zijn.

Toch kunnen de aanhangers van het basisinkomen op een belangrijke ‘overwinning’ bogen. Die overwinning was de invoering van het nieuwe belastingstelsel begin dit jaar. De zogenaamde ‘heffingskorting’ die deel uitmaakt van dit stelsel, kan namelijk, met enige goede wil, als een begin van een basisinkomen worden beschouwd. Het is immers een bedrag dat (vrijwel) iedereen ontvangt (of van de verschuldigde inkomstenbelasting mag aftrekken) zonder dat er een tegenprestatie tegenover staat. En dat is precies de definitie van een basisinkomen. Toch kan de invoering van de heffingskorting op haar best als een Pyrrusoverwinning worden aangemerkt. De verantwoordelijke politici die voor dit nieuwe belastingstelsel hebben gekozen, willen immers niets van een basisinkomen weten. En ze zullen dan ook glashard ontkennen dat de heffingskorting een soort basisinkomen is. Ja, het is zelfs heel aannemelijk dat dit voorstel het alleen heeft gehaald omdat het niet als een basisinkomen wordt beschouwd. Was de Vereniging Basisinkomen erin geslaagd om meer aandacht te richten op het feit dat het hier ‘eigenlijk’ om een aanzet tot een basisinkomen gaat, dan zou de heffingskorting bij de parlementaire behandeling wel eens kunnen zijn gesneuveld.

Dat is een beetje de tragiek van de Vereniging Basisinkomen en van (andere) voorstanders van een basisinkomen in Nederland - waaronder ondergetekende. De argumenten die zij voor een basisinkomen aanvoeren, zoals bevordering van de economische zelfstandigheid van vrouwen, vermindering van de armoedeval en vereenvoudiging van het belastingstelsel, kunnen over het algemeen op de nodige sympathie rekenen. Het zijn ook precies de argumenten die de laatste jaren veelvuldig in de politiek worden aangevoerd voor hervormingen zoals het nieuwe belastingstelsel. Maar hoewel je, als je op basis van deze argumenten consequent doorredeneert, haast vanzelf bij een basisinkomen uitkomt, is het taboe op dit onderwerp het afgelopen decennium alleen maar sterker geworden. Ik vrees dan ook dat de Vereniging Basisinkomen zich niet kan troosten met de gedachte dat zij er in haar tienjarig bestaan ook maar iets toe heeft bijgedragen om de invoering van een basisinkomen dichterbij te brengen.

Welke consequenties moet je nu hieruit trekken voor de toekomst?

Het meest realistisch lijkt het om na tien jaar vergeefse pogingen te erkennen dat de activiteiten van de Vereniging de invoering van een basisinkomen in Nederland eerder in de weg staan dan deze bevorderen. Door zo onopgemerkt mogelijk voort te bestaan en tegelijkertijd te hopen dat de anti-basisinkomen-politici wel voorstanders van een verhoging van de heffingskorting zullen blijken te zijn, zou het basisinkomen in vermomming toch steeds meer realiteit kunnen worden. Over een jaar of tien, als de heffingskorting is opgetrokken tot het bijstandsniveau en daarmee het basisinkomen onder een andere naam een feit is, zou de Vereniging dan weer naar buiten kunnen treden om duidelijk te maken dat zij daar altijd al vóór is geweest en er dus de credits voor mag opeisen.

Dit lijkt me geen aantrekkelijk perspectief. Dan kun je de Vereniging misschien net zo goed gelijk opheffen.

Een alternatief is om te (blijven) hopen dat het maatschappelijke klimaat in Nederland de komende jaren zal omslaan. Er zijn immers eerder periodes geweest waarin de pleitbezorgers van het basisinkomen de wind in de rug hadden en het idee op aardig wat maatschappelijke steun kon rekenen. Die tijd kan weer terugkeren - al vrees ik dat we daarvoor eerst een economische crisis nodig hebben. En de populariteit van het basisinkomen staat meestal haaks op de financiële haalbaarheid in een periode van economische tegenspoed. Niettemin zou dat een uitgelezen kans zijn voor de Vereniging Basisinkomen om in het publieke debat weer een prominente rol te spelen.

Hoe dan ook, de eerste paar jaar zien er voor de Vereniging Basisinkomen weinig hoopvol uit. De huidige voornemens van de Vereniging om zich op verwante onderwerpen te richten, zoals een participatie-inkomen, lijken in dit licht bezien heel verstandig. Maar wil de Vereniging andersdenkenden niet gelijk argwanend maken, dan lijkt een naamsverandering daarbij onvermijdelijk. Als de kans op de invoering van een basisinkomen het grootst is als het geen basisinkomen heet, dan kan de Vereniging Basisinkomen zich misschien ook maar het best omdopen tot iets wat niemand ook maar een moment met het basisinkomen in verband brengt. Wat zou u zeggen van de Vereniging voor de Vlaktaks?

Paul de Beer

ERVARINGEN MET HET BASISINKOMEN

"Een basisinkomen is een bedrag dat regelmatig aan iedere ingezetene wordt uitbetaald onafhankelijk van de vraag of hij/zij betaald werk verricht of betaald werk verricht heeft. Het basisinkomen is onvoorwaardelijk er kunnen geen kortingen aan opgelegd worden, er kunnen geen boetes over worden geheven."

Officieel bestaat de Vereniging Basisinkomen op 18 april 2001 tien jaar. Maar daarvoor bestond er al een Werkplaats Basisinkomen. De vereniging is opvolger geworden van de Werkplaats Basisinkomen. Dat vonden degenen die zich het meest betrokken voelden bij de vereniging de beste manier om ervoor te zorgen dat er een onafhankelijke niet-partijgebonden organisatie zou komen met een duurzaam karakter die zich zou bezigheden met informatie geven, onderzoek doen naar manieren om een basisinkomen te betalen en de gevolgen van invoering van een basisinkomen. De vereniging zou ook lobbyen voor een basisinkomen bij invloedrijke Nederlanders op alle niveau’s bij overheid, belangenorganisaties, vakbonden, bedrijfsleven en particulieren.

Dat het met de onderzoeksresultaten van verschillende instellingen niet zo nauw genomen wordt bewijst de verdwijning van een onderzoek door de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid dat in 1987 in een la verdween omdat het positief oordeelde over invoering van een basisinkomen. "Dat nooit" vonden de machtigste politici. Vervolgens bedachten zij allerlei manieren zoals het complot rond het basisinkomen (zie elders in deze nieuwsbrief) om een goed idee niet te erkennen maar toch zoveel mogelijk een andere naam te geven met een vrijwel gelijkwaardige inhoud.

De activiteiten van onze vereniging waren natuurlijk afhankelijk van de mensen die er hun energie in staken. Met een combinatie van vrijwilligers, betaalde (gesubsidieerde) krachten en een bestuur kon de vereniging werken aan haar doelstellingen.

Een van de oprichters was Saar Boerlage. Zij betoonde zich een energiek voorttrekster die steeds met nieuwe ideeën kwam en die ook bereid was om risico’s te nemen wanneer het ging om congressen.

Onder anderen Wil Eijben, Paul de Beer, Jur Oosterhuis, Frans Jacobs, Ria Dijkstra, Gosling Putto, Rob Steinbuch, Guido den Broeder, Loek Groot, Robert van der Veen, Erwin de Wolf, Marnix Stolper, Willem de Jonge en schrijver dezes hebben allemaal een bijdrage geleverd. Paul Metz was en is nog immer inspirerend met rake schetsen en deugdelijke adviezen.

Het werken met vrijwilligers met allerlei achtergronden was soms inspirerend, soms leerzaam en ook wel eens lastig.

Wat te denken van een overijverige vrijwilliger die in een opruimbui de bonnen van de afgelopen 12 maanden in de papierbak laat verdwijnen ?

Of een andere vrijwilliger die met het inslaan van enkele toetsen op het toetsenbord een computer tot stilstand weet te brengen ?

In de herfst van 1995 las ik in het Maandblad voor Uitkerings Gerechtigden "MUG" een artikel over de Vereniging Basisinkomen.

Ik vond meteen dat het een goede zaak zou zijn om mee te helpen een dergelijk idee tot stand te brengen. Ik sprak een antwoordapparaat in en werd een maand later opgebeld door Saar Boerlage.

Ik had geen betaald werk op dat moment en tijd genoeg. Erwin de Wolf was al vrijwilliger en maakte mij wegwijs. Saar gaf aan dat ik op mijn gemak kon uitzoeken met welke soorten werk ik de meeste affiniteit had.

We begonnen met het versturen van uitnodigingen voor het congres dat de vereniging zou organiseren.

In februari 1996 vond het congres in Noordwijk plaats, georganiseerd door de Vereniging Basisinkomen. Er waren veel inspirerende sprekers ;

Walter van Trier, Philippe van Parijs, Pier Vellinga, Pieter Kooistra, Jan Juffermans en Wouter van Dieren.

Op het congres werd duidelijk hoeveel aspecten er aan het basisinkomen zitten. De milieubeweging was sterk vertegenwoordigd.

Er werd gezegd dat milieubescherming goed samenging met een basisinkomen, milieuheffingen konden een deel van het basisinkomen financieren. Wanneer mensen een basisinkomen ontvingen, deels gefinancierd uit milieuheffingen dan zou iedereen een direct financieel belang krijgen bij bescherming van het milieu, zo werd gesteld. Verder werd het neo-liberale gedachtengoed aangevallen.

In september 1996 kwam ik als werknemer van Maatwerk als gedetacheerde werkkracht te werken bij de vereniging. Mijn eerste missie was een bezoek aan het internationale BIEN-congres in Wenen. Aldaar werd besloten om het volgende congres in Amsterdam te gaan houden in 1998.

Ik vond het zeer bevredigend om bij allerlei instanties die ik tot dan niet kende, subsidies toegekend te krijgen. Ook was het leuk om toe te werken naar een congres waar mensen uit de hele wereld kwamen.

Wie begrepen heeft wat een basisinkomen is en vervolgens enthousiast is geworden, heeft vaak een hele kluif aan het overtuigen van anderen.

Krijgt de vrouw van de tandarts het ook ? Dat vind ik onrechtvaardig! Is een veelgehoord commentaar. Nog zo een : wie niet werkt zal niet eten.

Hierop heeft Paul Metz een aardig antwoord geformuleerd ik citeer : "Wanneer degene die niet werkt geen recht heeft op eten dan moet je het erfrecht ook afschaffen of belasten tegen 100 %. Zo niet dan ontstaat er ook een recht op een basisinkomen om deze onrechtvaardigheid recht te trekken."

Ook in termen van marketing is er al het een en ander geprobeerd;

Tijdens een cursus werd ons voorgehouden om bij het oorspronkelijke doel te blijven; natuurlijk zijn we voor behoud van de natuur en voor het verbeteren van ons natuurlijk leefmilieu, ontwikkelingssamenwerking, tegen wapenhandel etc. Maar wij zijn in de eerste plaats de vereniging basisinkomen. Het is niet altijd makkelijk om de scheiding tussen vergroting van onze invloed door samenwerking en afleiding van onze doelstelling door diezelfde samenwerking te maken. De eigen identiteit werd en wordt zorgvuldig bewaakt. Het heeft ook weinig zin om samen te werken met groepen die totaal andere doelstellingen hebben. Je kunt alleen maar een vuist maken wanneer je met zijn allen (in grote lijnen ) hetzelfde wilt. Je kunt je maar het beste op een doel tegelijk richten.

Veel doelen tegelijk nastreven maakt je boodschap vaag en geeft een verkeerde indruk.

Belangrijke gebeurtenissen in haar geschiedenis waren behalve de oprichting van de vereniging in De Rode Hoed in 1991, het congres in Noordwijk februari 1996 en het Internationale B.I.E.N. congres in september 1998.

Jarenlang werd geprobeerd om met de werkgroep basisinkomen in Dordrecht te komen tot een experiment : Werknemers, mensen met een uitkering en ondernemers zouden elk in twee groepen worden verdeeld, een controlegroep en een groep die een basisinkomen zou ontvangen naast de gangbare inkomsten. De mensen met een uitkering zouden een basisinkomen ontvangen in plaats van een uitkering. Zij zouden dus vrij zijn om bij te verdienen zonder dat daarop werd gekort.

Helaas ging de gemeenteraad van Dordrecht hier niet mee akkoord.

Men had weinig zin om een aantal rondhangende recreanten in het winkelcentrum van de stad nog meer geld te geven voor bier en op te geven voor de arbeidsmarkt. Ook deze ronddolende zielen werd een plaatsje onder een arbeidzame zon gegund.

Met het overlijden van Frans Jacobs begin 1997 verloren wij een belangrijke contactpersoon in Rotterdam die veel mensen kende bij de vakbonden. Hij zorgde ervoor dat onze nieuwsbrief gedrukt werd bij de Voedingsbond. Vanuit de Voedingsbond werden ook andere vakbondsafdelingen voorzien van nieuwsbrieven. Nieuwe leden kregen zelfs de gelegenheid in een soort van werkgroep of cursus kennis te nemen van het basisinkomen. De vereniging basisinkomen mocht om niet gebruik maken van een kantoor in het gebouw van de Voedingsbond aan de Herman Heijermansweg in Amsterdam. De voedingsbond schonk jaarlijks 10 cent per vakbondslid aan de vereniging. Deze bond had 130.000 leden. Daarmee was de bijdrage van de vakbond de grootste inkomstenbron van de vereniging.

Er waren echter barre tijden op komst. Er werd gesleuteld aan de term "onvoorwaardelijk". Werkgroepen binnen de vakbond pasten hun ideeën zo aan dat er toch nog een of andere sollicitatieplicht dan wel arbeidsplicht in een klein hoekje bleef schuilen.

De productie van de nieuwsbrief begon haperingen te vertonen. Onder het toeziend oog van Frans Jacobs werd de nieuwsbrief door de vakbond gedrukt en deels verspreid. Toen Frans wegviel veranderde dat.

Het was duidelijk dat men er niet veel zin in had. De drukkwaliteit ging achteruit, zendingen raakten weg of kwamen pas na veel vertraging aan.

Ook gebeurde het dat men de originele kopie van de nieuwsbrief kwijtraakte. Na een aantal van bovengenoemde teleurstellingen werd besloten om de produktie van de nieuwsbrief zelf ter hand te nemen.

1998 stond in het teken van het BIEN-congres.

In de zomer van 1998 verhuisde ik. Ons nieuwe huis bevond zich op 5 minuten lopen van het kantoor aan de Herman Heijermansweg, een riante situatie.

Tot september 1999 kon het kantoor van de vereniging nog op de Herman Heijermansweg blijven. De vakbond zelf was al eind november 1998 vertrokken. Bijna een jaar lang stond het gebouw leeg en was ik de enige regelmatige bezoeker.

In september 1999 werd ons vriendelijk gevraagd om te zien naar een andere ruimte, liefst binnen 14 dagen. De vakbond moest het gebouw leeg opleveren aan de eigenaar. Dat was de familie Caransa.

In de loop van 1999 kwamen allerlei mensen het gebouw bekijken.

Wij spraken af met de vakbond en deze hielp ons de hele kantoorinventaris te verhuizen. Zelden maakte ik zo’n gemakkelijke verhuizing mee. Gelukkig had Saar voor een tijdelijk onderkomen weten te zorgen op de Polderweg, een desolaat gebied tussen de spoorlijnen in Amsterdam-Oost vol met bedrijfsterreinen.

In het pand waren voornamelijk kunstenaars druk doende schotten te maken en eigen ruimtes af te perken. Op deze wijze voorkwam men dat er daglicht in ons kantoor kon binnendringen. Deze opzet slaagde, niemand wilde in dit kantoor werken dat wij samen met de stichting stedelijke initiatieven huurden. Als opslagruimte was het wel geschikt.

Door de keuken kwam men in het kantoor. Op de eerste verdieping woonden mensen uit alle delen van de wereld.

Gelukkig kon een deel van het archief ondergebracht worden bij onze secretaris, Gosling Putto.

Een kleiner deel van het archief vond onderdak bij de afdeling politicologie van de Universiteit van Amsterdam.

In het Ondernemers Centrum Watergraafsmeer waren mooie maar dure kantoorruimtes, waarvan we er een paar hebben bekeken, maar hebben afgewezen vanwege de hoge huur. Dat was in het voorjaar van 1999.

Na ons vertrek van de Herman Heijermansweg en de barak aan de Polderweg leek thuis werken de meest voor de hand liggende oplossing. Een tijd lang ging dat goed. Met apparatuur van de vereniging was het mogelijk thuis nieuwsbrieven te maken. Ook het klaar maken van de originelen die verzorgd werden door Wil Eijben ging goed evenals het gereed maken voor verzending. Dikwijls kreeg ik daarbij hulp van Gosling Putto en Willem de Jonge.

Op de Herman Heijermansweg 20 vestigde zich een bedrijf dat formules voor medicijnen test. In februari 2000 had Saar ervoor gezorgd dat we in een pand aan de Elisabeth Wolffstraat in Amsterdam-West terecht konden. Eindelijk weer een eigen kantoor !

Emiel Schäfer

FEMINISTISCHE ECONOMIE

Het basisinkomen is bij de Vrouwenpartij voor Feministische Politiek een regelmatig terugkerend thema. Onze aarzeling het zonder meer te omhelzen komt voort uit de onduidelijkheid wat betreft de uitwerking ervan op de positie van vrouwen. Wat opvalt bij de Vereniging Basisinkomen is de grote diversiteit van doelstellingen en beoogde gevolgen. Wij zouden het basisinkomen opgenomen willen zien in een ruimere visie, waarbij uitgegaan wordt van een feministische economie. Die gaat niet uit van concurrentie en winstmaximalisatie, maar van verbondenheid tussen mensen. Zorg en andere onbetaalde arbeid is er een vanzelfsprekend deel van. Zorg voor mens en milieu wordt zo uitgangspunt voor politiek handelen.

Lottie Schenk, Vrouwenpartij voor Feministische Politiek

thuis: Biesbosch 45 1181 HX Amstelveen 020-6 430 240

kantoor: Wittevrouwenkade 6, 3512 CR Utrecht 030- 2 369 960. e-mail: genderpolitiek@freeler.nl

Naar aanleiding van Uw verzoek "iets te schrijven" in verband met het 10-jarig bestaan van de Vereniging basisinkomen moet ik u zeggen dat mij dat wat in verlegenheid heeft gebracht. In de eerste plaats omdat de tijd me zo kort bemeten is en ik door alle gedoe rond mijn 90e verjaardag die ik verleden week vierde al voor mijn reeds bestaande programma tijd te kort kom en ten tweede omdat er zoveel bij mij opkwam toen ik ging terugdenken aan mijn b.i.-verleden.

De wortels van mijn basisinkomen verleden liggen een 65 jaar terug toen ik "toevallig" het boek van de amerikaanse jurist Edward Bellamy las getiteld "Gelijkheid voor allen". Ik werd actief lid van de toen in nederland bestaande Bellamyvereniging en hield lezingen over dit onderwerp. In de oorlog werd dat onmogelijk. Daarna is het nog wel een paar jaar opgebloeid maar raakte "uitgebloeid" en ging ter ziele.

In 1960 werd ik notaris in Deventer, hetgeen al mijn tijd en aandacht in beslag nam, totdat ik "toevallig" een zeer gedegen en inspirerende lezing over een b.i. , gevolgd door een interessante discussievia een panelvan 6 vooraanstannde mannen: een directeur van de Hoogovens(meen ik), een fiscaal jurist, hoogleraar in Nijmegen en anderen, zoals in het "Naschrift" van deze brief aangehaald.

Hoe U ertoe kwam mij dit verzoek te doen begrijpik niet, maar ik kon het niet laten, omdat ik al zo lang meen dat naast het voortreffelijke werk dat het bestuur uwer vereniging doet er ook nog iets anders gedaan moet worden. Zie hieronder!

Het is prachtig, hoopvol en verheugend dat deze Vereniging na 10 jaar nog bestaat, maar het is treurig en prikkelend dat er slechts een paar honderd leden zijn en niet een paar honderd duizend!

Dat ligt niet aan het bestuur van deze "Gideonsbende" waarvoor ik veel respect heb.

Maar toch…..!

Is de tijd er niet rijp voor om de "algemeen menselijke achtergrond of ondergrond" van het b.i.-idee (c.q. ideaal) zo te belichten , dat grote groepen goedwillende mensen die zich ernstige zorgen maken over de al te materialistische tijdgeest en de desastreuze gevolgen daarvan voor de samenleving en het algemeen belang, kunnen gaan voelen met hun hart en inzien met hun hoofd, dat een b.i. een belangrijke – en financieel en technisch zeer goed haalbare- stap zou kunnen zijn in de richting van een "menselijker" samenleving ?

Belichting en uitwerking van het financieel-technische aspect- hoe belangrijk ook- is niet geschikt om grote groepen mensen te bereiken.

Daarvoor moet een snaar in het "ondergrondse gevoel" van de mense aangeslagen worden.

In het begin van de vorige eeuw was er een klein groepje vooraanstaande en vooruitziende mensen dat zich zorgen begon te maken over de aantasting van de natuur door de oprukkende industriële ontwikkeling, waardoor het Naardermeer een vuilstortplaats van Amsterdam dreigde te worden.

Deze kleine groep onder aanvoering van o.a. Jacq. P. Thijsse en met behulp van Verkade Albums wist de sluimerende natuurliefde-snaar in grote groepen mensen te raken en zo een "maatschappelijk draagvlak" te scheppen voor de natuurbescherming, waar de politiek niet meer omheen kon. Het Wereld Natuur Fonds, Natuur Monumenten, de Provinciale Landschappen en Staatsbosbeheer hebben nu honderd duizenden leden, donateurs of belangstellenden in Nederland en zijn een macht waarmee de politiek rekening heeft te houden.

Voor het b.i. bestaat m.i. ook wel zo’n "snaar" n.l. het snelgroeriende bewustzijn dat de overeenkomsten tussen mensen belangrijker zijn dan de verschillen.

Of je nu een man bent of een vrouw, rijk of arm, zwart of blank, mooi of lelijk, het belangrijkste is dat je een vrij mens bent, en dat je een "menselijk" en geen on-menselijk" mens bent.

Menselijk is : "wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet" en "gun je naaste wat je ook jezelf gunt".

Dit was ook "de Blijde Boodschap" die 2000 jaar geleden in palestina, toen een uithoek van het Romeinse Wereldrijk, een "Verlicht mens" verkondigde, beleefde en er de marteldood voor aanvaarde.

Die zich "Christenen" vinden zullen dit niet kunnen ontkennen. Immers het eerste en grootste gebod was:"God liefhebben boven en met alles in ons en het 2e daaraan gelijk was en is: " de naaste lief hebben als jezelf".

De mensheidsgeschiedenis laat zien dat er ook diep-menselijke liefdesgedachten en –verlangens in de menseheid leven.

Die blijken duizenden jaren nodig te hebben om zich in het bewustzijn van de mensheid te ontwikkelen. Het gaat met heel kleine stapjes, soms 1 heen en 2 terug, maar soms ook sprongsgewijs voorwaarts.

De b.i.-idee moet daarom niet alleen financieel-technisch gebracht worden, maar ook als een belangrijk stapje in de richting van een "menselijker" mensheid, allereerst in Nederland, als deel van onze wereld.

En zo een "maatschappelijk draagvlak" gaan vormen.

De b.i.-idee moet in één A4 "propagandavouwblad" te verspreiden in honderden of duizenden exemplaren, in eenvoudige bewoordingen de pro-argumenten opsommen.

Duidelijk in het licht gesteld moet worden, dat juist in onze over-welvarende , maar chaotische tijd dit stapje naar meer vrijheid voor meer mensendoor minder betutteling, een daad van redelijkheid en ook christeljke naastenliefde zal zijn. Zonder iemand daardoor te schaden.

Financieel-technisch is het mogelijk. De vereniging basisinkomen kan aan daarin geïnteresseerden inlichtingen verstrekken daarover.

Het Hart van zeer vele goedwillende mensen kan het Hoofd een duwtje gevenom voor f 10,- (of meer!) per jaar lid of donateur teworden van de vereniging Basisinkomen.

Om zo mee te werken aan de vorming van een groot "maatschappelijk

draagvlak", waardoor het voor de politiek aantrekkelijk kan worden om het in hun programma op te nemen.

Met vriendelijke groet,

W.F.J. Fischer

Naschrift

In een lezing , georganiseerd door de Broederschap der Notarissen, gehouden door de sociaal-geneeskundige hoogleraar Kuiper met als onderwerp"Een basisinkomen voor alle Nederlanders" werd ik attent gemaakt op en overtuigd van de redelijkheid en grote voordelen van een dergelijk stelsel.

Na de lezing was er discussie onder leiding van een panel bestaande uit 6 topmensen uit het bedrijfsleven, de juridische en fiscale wetenschap en de Voedingsbond FNV.

Mijn indruk is geweest dat prof. Kuiper alle bezwaren en tegenwerpingen op een heledere en afdoende wijze wist te ontzenuwen. Sindsdien ben ik een warme voorstander van b.i. geweest en ben dat nog.

Lang hiervoor in de 50-er jaren was ik als kandidaat op een Haarlems notariskantoor werkzaam. In die tijd werd de AOW ingevoerd, ter vervanging van de Noodwet Drees, die diende om niets-bezittende 65 plussers een minimumbestaan te bezorgen.

Onder die Noodwet kreeg ik met verschillende eenvoudige ambachtslieden te maken die met hard werken en zuinig en verantwoord leven een eigen huisje, een inboedeltje en een spaarcentje voor de oude dag hadden weten te krijgen. Zij kwamen niet in aanmerking voor een uitkering zolang zijhun vermogentje niet hadden ingeteerd.

Zij kwamen dan aan mij vragen of hier niet iets aan te doen was via een slim maar wettelijk geoorloofd omweggetje.

Aanvankelijk wees ik dit af. Maar steeds kreeg ik hetzelfde verhaal : dat het toch niet billijk en rechtvaardig was dat hun buurman die er maar op los had geleefd en alles door zijn keelgat had laten verdwijnen nu een pensioentje tot beloning kreeg en zij afgestraft werden met de noodzaak eerst alles in te teren.

Ik was het daarmee eens en heb verschillende cliënten via een "omweggetje" kunnen helpen.

De AOW maakte daar gelukkig een einde aan. Geen vernederende en pijnlijke ambtelijke -dus kostbare- onderzoeken meer, en geen pogingen en constructies meer om er onder uit te komen.

Van de bezwaren die velen, o.a. in het Parlement tegen de invoeren van een AOW aanvoerden, zoals :

"Er wordt dan maar op los geleefd, of er zal niet meer gespaard worden en er zullen geen pensioenverzekeringen meer afgesloten worden", is niets uitgekomen.

De regeling is eenvoudig, rechtvaardig en betekende een grote ambtwlijke besparing. Zo zal er ook bij de invoering van een b.i. niets onheilspellends gebeuren, integendeel: De vernederende tweedeling in onze samenlevingtussen de "vrije bezitters" en de betuttelde niets-bezitters" zal een beetje opgeheven zijn.

Honderden, misschien wel duizenden ambtenaren zullen zich met nuttiger werk kunnen gaan bezighouden.

Op den duur kan "studieloon" en de hele rim ram daarmee verbonden afgeschaft worden.

De "jong-volwassenen" kunnen vrij kiezen wat met hun eigen vrije inkomen te gaan doen. Een beroep op hun verantwoordelijkheidsgevoel, en minder ambtelijke bemoeingen.

Welke nadelen staan tegenover de voordelen van een b.i.? Geen enkel!

Waarom wil de politiek er dan hardnekkig toch niet aan?

Zelfs de P.vdA en Groen Links niet?

Mijn ervaring en inzicht, door bijna een leven lang met de b.i.-idee, bezig te zijn geweest, is dat het ego-centrische machts-instituut min of meer in ieder mens aanwezig is, vrijwel altijd onbewust.

Politiek is georganiseerde machtsuitoefening in een georganiseerde groep mensen (een staat, godsdienstige organisatie, een bedrijf e.a.), zonodig met een vorm van fysiek of geestelijk geweld. Ten behoeve van het algemeen belang.

Maar macht corrumpeert altijd en overal, van algemeen belang tot min of meer volledig eigenbelang(dictatuur)

En tenminste tot het belang dat een politieke partij erbij heeft om de grootste en sterkste te zijn en de politicus in die partij om zijn zetel te behouden.

Vooruitgang is het steeds meer samenvallen van het persoonlijk belang met het algemeen belang. Dat zorgt voor een steeds kleinere noodzaak van machtsuitoefening. Dat is ware democratie.

Het basisinkomen is m.i. een bereikbare en belangrijke stap in die richting.

De Politiek zal zich hiertegen altijd blijven verzetten, bewust of onbewist. Want een basisinkomen betekent een beetje machtsverkleining en dat vinden politici: gevaarlijk, in zijn gevolgen onoverzienbaar, dus onverantwoordelijk, enz.

In de aanraking met de politiek in mijn notariële praktijk heb ik treffende bewijzen voor deze stelling gekregen.

Alleen de vorming van een "maatschappelijk draagvlak" kan aanleiding voor de politiek zijn hier aandacht aan te bestedenen eventueel in zijn programma te integreren.

Voorbeelden:

1. De kerkelijke en medische werelden zijn voor de politiek beide machtsfactoren en voor hun eigen besef ook.

Zij zijn tegen de idee dat een bewust levend en respectabel mens, die volledig over zijn verstandelijke vermogens beschikt, zou mogen bepalen dat hij zijn leven wil beëindigen. Hoewel niemand anders daardoor schade berokkend wordt: integendeel!

Na het echtpaar Postma (25 jaar geleden) heeft de Ned. Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie gezorgd voor een maatschappelijk draagvlak en zo de politiek gedwonden tot de nu in behandeling zijnde wet, uniek in de wereld.

2. Pieter Kooistra heeft voor de door hem geïnitieerde kunstuitleen een draagvlak kunnen vormen, en die bestaat nu. Maar dat is niet gelukt voor zijn"UNO-inkomen voor alle mensen". Hoe redelijk ook: dit is één of nog een paar bruggen te ver!

W.F.J. Fischer

Ik ervoer het als een uitdaging. Je kunt je wel afvragen, hoe efficiënt een avondlijke reis is naar een klein dozijn politiek geïnteresseerde vrouwen. Want bij de Vereniging Basisinkomen verwacht men eerder heil van het overtuigen van een twintigtal politieke en ambtelijke topbeslissers. Maar als je ervan overtuigd bent, dat basisinkomen goed is voor alle Nederlanders, is een gesprek met een paar gewone alledaagse Nederlanders niet veel minder dan een vuurproef.

Daar zaten we dan in de huiskamer van een der deelneemsters. Emiel begon met een inleiding, die de sporen droeg van een wetenschappelijk doortimmerd bouwsel, waar onze vereniging al zo lang in uitmunt. Het publiek luisterde geduldig. Algauw werd duidelijk, dat we concreter moesten worden. Wij begonnen uit te leggen, hoeveel verdriet van uitkeringstrekkers, zorgende moeders, studenten en vele anderen zou verminderen, als aan de bureaucratische betutteling, beperking, vernedering en verdachtmaking een abrupt einde zou komen.

De discussie kwam op gang. De problematiek kwam heel dichtbij. Vrouwen zijn daarbij minder vrijblijvend en durven zaken op zichzelf te betrekken. Het gezelschap kwam met kritische vragen, niet om ons te ontmaskeren, maar om oplossingen te zoeken.

Toen we vertrokken, wensten allen ons van harte succes, al zagen ze weinig kans hun eigen partijtop te gaan overtuigen.

Een van de vrouwen bracht ons met de auto naar het station. Tijdens de rit vertelde zij in weinig woorden, hoe zij zelf geleden had, toen ze ooit arbeidsongeschikt was geweest.

Zo’n avond geeft te denken. Je weet weer waarvoor je het doet. Maar ook bekruipt je een benauwd gevoel. De Vereniging viert een jubileum. Met trots kan zij terug zien op doorwrochte studies vol overtuigingskracht. Wetenschappers zijn op het onderwerp basisinkomen gepromoveerd. Wereldwijd komen de trouwe en volhardende aanhangers geregeld bijeen. Op congressen spreken zij elkaar moed in. Maar toch. Wanneer gaan de topbeslissers door de bocht? Topbeslissers hebben misschien niet genoeg aan argumenten. Zij zoeken draagvlak. En dan is een vereniging met amper 200 leden in Nederland niet helemaal voldoende.

Waar blijven toch al die slachtoffers van de armoedeval, al die afhankelijken, die geen eigen initiatief kunnen ontplooien, die studenten, die op een krappe termijn zijn gezet, de bijstandsmoeders, die moeten werken en hun kinderen elders onderdak brengen, en dan de arme ambtenaren van de sociale dienst, die hun best doen om mensen aan de bijstand te helpen, waar zij recht op hebben, en intussen door getergde klanten door het loket worden getrokken?

Waarom zijn ze niet te mobiliseren? Met meer dan een miljoen leden zou onze vereniging toch wel indruk maken.

En zijn er geen mensen, die uit ervaring kunnen vertellen, hoe goed het is basisinkomen te hebben? Jawel, ook dat zijn er meer dan een miljoen. Immers alle 65plussers hebben een basisinkomen. En tallozen van hen kunnen getuigen, hoe zij door de aow andere mensen zijn geworden. Recht op inkomen, zonder iets te hoeven bewijzen, zonder iets te moeten doen of laten, zonder van eigen familie afhankelijk te zijn. Een generatie van fiere, vrije, creatieve mensen, die naar eigen vermogen nog zoveel voor anderen kunnen betekenen.

Het ziet ernaar uit, dat de jubileumviering van de Vereniging Basisinkomen een mooie gebeurtenis zal worden voor de vertrouwde groep van leden en enige sympatisanten, die zich, gelukkig, nog steeds niet hebben laten ontmoedigen.

Jammer, dat er een paar miljoen ontbreken.

1. PERSMEDEDELING

Vandaag werd een nieuwe vereniging opgericht die zich voortaan in de strijd wil werpen voor de realisatie van een BASISINKOMEN voor iedereen.

Ze wil een drukkingsgroep zijn om in eerste instantie de Vlaamse, maar zo mogelijk ook de federale Belgische en de Europese inwoners en autoriteiten te overtuigen de huidige systemen van sociale zekerheid te vervangen door het systeem van het BASISINKOMEN. Daarvoor zal met gelijkaardige verenigingen in het buitenland samengewerkt worden.

De nieuwe vereniging wil de sociale zekerheid volledig "ontsmetten". Dat wil zeggen: het kader er van ontdoen van alle politieke en bureaucratische belangenvermenging en rompslomp; ze anderzijds totaal eerlijk, eenvoudig (dus transparant) en niet-discriminerend maken.

Daarom zal de vereniging ook volledig onafhankelijk optreden van alle bestaande politieke of politiek geïnspireerde partijen en/of bewegingen. Het streefdoel is de invoering van het BASISINKOMEN te realiseren door een technische structureel-administratieve omschakeling, die het gevolg is van de consensus van de bestuursmeerderheid van dat ogenblik, en niet van een politieke optie.

De vereniging meldt zich aan als een feitelijke vereniging, waarvan iedereen die de idee onderschrijft, gratis lid kan worden.

De Vlaamse Vereniging voor het Basisinkomen heeft als doel een zo breed mogelijke consensus te laten groeien in de Europese Unie voor de algemene invoering van een basisinkomen voor allen die de nationaliteit hebben van een lidstaat van de Europese Unie.

Daarvoor zal de Vereniging op het haar bekende terrein in Vlaanderen alles in het werk stellen wat binnen haar mogelijkheden ligt.

De invoering van het Basisinkomen is een technische ingreep, die totaal los staat van maatschappelijke of politieke stromingen of situaties. Op die onbevooroordeelde manier zal ze in de plaats komen van het huidige stelsels van Sociale Zekerheid.

De Europese Unie bepaalt de som die elk individueel lid van zijn onderdanen van rechtswege, automatisch en zonder staking uitbetaald wordt vanaf een te bepalen leeftijd tot zijn overlijden.

Iedereen die het Basisinkomen krijgt, geniet de vrijheid daarover volledig te beschikken of onbelemmerd aan te vullen met een inkomen dat men verwerft op elke andere legale manier, zoals verdiensten uit eigen werk of kapitaal.

Het Basisinkomen is een eerlijker vorm van sociale zekerheid dan alle huidig bestaande stelsels. Iedereen kan ervan genieten, zonder aan voorafgaande verplichtingen te moeten voldoen of daarvoor iets in de plaats te moeten stellen.

Ze geldt voor iedereen die de nationaliteit heeft van een lidstaat van de E.U., zonder onderscheid van geslacht, ras, inkomen, arbeidsstatuut, arbeidsverleden, arbeidsbereidheid, enz.

Dat betekent dat alle inwoners verlost worden van de hele administratieve rompslomp van wetten en reglementen en tusseninstanties om hun Basisinkomen te verwerven.

Dat betekent ook dat van wie geniet van een Basisinkomen daarvoor geen tegenprestatie moet leveren of geleverd hebben, waardoor ook thuiswerkende ouders, zelfstandigen, kunstenaars, jongeren en studenten, werklozen, enzovoort fundamenteel evenwaardig worden.

Het gunt de burgers een aantal fundamentele individuele vrijheden, die tot logisch gevolg hebben dat de samenleving aangenamer, verdraagzamer, verantwoordelijker en creatiever zal worden.

De burger zal ook, om in zijn levensonderhoud te voorzien, een bredere keuzemogelijkheid krijgen: een beter op zijn talenten en verlangens afgestemde tewerkstelling realiseren, geen risico op funeste financiële gevolgen ondervinden bij ontslag, werkloosheid of tijdelijk of definitief uitstappen uit de arbeidsmarkt.

De invoering van het Basisinkomen is een technische ingreep, die volledig los staat van elke levensbeschouwelijke of politieke stroming, partij of machtsgegeven. En die de facto de greep van de politieke groepen of de instanties die zij vertegenwoordigen, afneemt.

De burger komt op het vlak van sociale zekerheid onafhankelijk te staan van alle overheids- of politiek gelinkte instanties of ambtenaren.

Daarom is het niet zinvol dat de realisatie van de invoering van het Basisinkomen een programmapunt uitmaakt van een politiek geïnspireerde beweging en/of partij. Ze moet het resultaat zijn van een zo ruim mogelijke consensus, boven alle partijgrenzen of filosofische overtuigingen heen.

Informatie :

Eddy Van Oost, Nieuwhuizenstraat 100, 8790 Waregem,

gsm 0477/647755, tel. en fax 056/324022, e-mail evanoost|@pandora.be

tien jaar hoop en houvast temidden van neoliberaal geweld en een samenleving die nog slechts wil focussen rondom het thema financieel belang. Juist nu liggen er kansen om te laten zien dat het gedachtengoed van een basisinkomen springlevend is.

Een belastingsysteem dat steeds meer opschuift naar het uitgangspunt van een individueel basisinkomen, alhoewel dat uit politiek belang niet zo snel zal worden toegegeven. Cruciaal is daarbij een discussie rondom de verdeling van macht. Deze discussie wordt steeds noodzakelijker doordat in verschillende organisaties steeds duidelijker wordt dat macht ligt bij zowel werkgevers als werknemers.

Tien jaar basisinkomen temidden van grote veranderingen in de samenleving. Vaak lijkt het tegen de stroom in. Maar ook een groeiend besef dat het individu niet met geld alleen gelukkig is. Het zou wel eens zo kunnen zijn dat we aan het begin staan van een ontwikkeling waarbij steeds meer aversie gaat ontstaan tegen het allesoverheersende globale economische denken. De mens is ook een sociaal wezen en heeft ook andere wensen als het gaat om zingeving.

Zonder meer nodig dus om het idee van een basisinkomen verder te promoten, samen met anderen die een andere samenleving voorstaan die meer rekening houdt met menswaardigheid. Het lijkt erop dat gevestigde politieke partijen en vakverenigingen geen tijd meer hebben om hiermee bezig te zijn.

Hoe de komende tien jaar verder te gaan met de vereniging basisinkomen?

De korte historie geeft m.i. het volgende aan: meer onderzoek naar een praktisch haalbare invoeringsstrategie voor het idee basisinkomen; allianties aangaan met netwerken die een menswaardiger samenleving voorstaan zodat niet slechts een paar mensen de kar trekken.

Kansen genoeg maar met welhaast bovenmenselijk improvisatie-talent zou geprobeerd moeten worden om het basisinkomen goed voor het voetlicht te krijgen en te houden. Weerstand tegen het basisinkomen zal er zeker blijven maar het zal de grote uitdaging zijn om daar met grote discipline en wijsheid mee om te gaan om daarbij vooral de bovenliggende doelstelling van een menswaardiger samenleving dichterbij te brengen. Het lijkt mij absoluut de moeite waard.

Van harte proficiat met het tien-jarig bestaan en op naar de komende tien jaar!

Henk Kip

Dit nummer is een uitgave van de vereniging basisinkomen.

Artikelen mogen worden overgenomen met vermelding van de herkomst.

Vereniging Basisinkomen,

Elisabeth Wolffstraat 96-B

1053 TX Amsterdam Tel. 020-6852712

E-mail : info@basisinkomen.nl

Website : www.basisinkomen.nl