Redactioneel
Gaat het eigenlijk wel goed met de discussie rond een
basisinkomen?
Af en toe krijgen we een opzegging van lidmaatschap met de
vermelding ’het leeft niet meer zo bij mij'. Nu kan ik mij dat heel goed
voorstellen. Tenslotte bestaat de vereniging alweer twaalf jaar en als we de
beginperiode van de werkgroep basisinkomen, ca. 19851987,
meerekenen, bijna 20 jaar!
Op een gegeven moment ‘weet je het wel'. Je hebt het
allemaal al weleens gehoord. Maar... dat is geen antwoord op mijn vraag. Wat
mij namelijk opvalt is dat de belangstelling voor een basisinkomen in Nederland
weer toeneemt. Alleen, bij een andere groep mensen. Mensen die leven met de
problemen van deze tijd. Begon het in de 80'er jaren ten tijde van hoge
werkloosheid en als een ideaal. Namelijk het recht op een inkomen zonder
arbeids en/of partnertoets. Nu is het vooral een reactie op de bijna
onmenselijke uitvoeringspraktijk van de sociale zekerheid. Een reactie die
zowel bij
uitkeringsgerechtigden als uitvoeringsmedewerkers is terug
te vinden.
Beiden weten dat de politieke leuze `werk' voor vele mensen
een loze kreet is. Het aantal werkzoekenden overtreft nog altijd het aantal
openstaande vacatures. Ook al leek het een tijdje beter te gaan. Leek, want het
aantal werkzoekenden wordt in de eerste plaats bepaald
door de tellingscriteria en methoden. De ervaringen van
werkzoekenden komen daar niet aan te pas. Hoogstens hun periode van
werkloosheid. Niet de vele sollicitaties en afwijzingen, het gebrek aan juiste
vacatures enzovoort. Zo kunnen we wel eisen dat een werkloze slager dan maar
banketbakker moet worden. Maar de banketbakker kan mensen krijgen met een
vakopleiding en de slager vangt bot. Hoe graag deze zich ook wil inzetten of
omscholen.
Volgens mij is er een enorme kloof ontstaan tussen politiek
idealisme en de sociale realiteit, de werkelijkheid van de betrokkenen. En in
die kloof krijgt het idee basisinkomen steeds meer aandacht. Echter... als een
reactie op de toenemende dwang, repressie die als onmenselijk ervaren wordt.
Geen rekening houdt met de sociale werkelijkheid, de overlevingssituatie, waar
mensen met een uitkering dagelijks mee te maken hebben.
Niet dat men tegen controle is. Dat vinden de meeste mensen
logisch. Het is echter de druk van boven om mensen te dwingen tot iets wat
onmogelijk is. De context is veranderd van keuzevrijheid naar overleven, behoud
van menselijke waarden.
Gaat het nu dan wel of niet goed met een basisinkomen? Dat
hangt er van af zou ik willen zeggen. Als het voortkomt uit bovengeschetste
context dan klinkt het meer dan een noodkreet in plaats van een ideaal. Is een
dergelijke ontwikkeling goed te noemen?
In deze nieuwsbrief willen wij de discussie ‘levensloop en
basisinkomen' dan ook vervolgen met het op de jaarvergadering voorgestelde
thema ‘kwaliteit van leven'. Wat is dat eigenlijk en hoe kunnen we dat vertalen
naar de grondslagen voor een driepijlermodel waarvan de eerste pijler een
basisinkomen is? Vragen die toch altijd weer moeilijker zijn als je denkt en
waar wij ook graag uw mening over willen horen.
De aangekondigde special over belasting en financiering
hebben wij doorgeschoven naar december. Dit betekent dat de special van
december m.b.t. globalisering in maart 2004 uitkomt. De reden voor deze
verschuiving is puur praktisch: het werd mij even teveel: verhuizen, in no time
proberen over te schakelen op projectmatig werken, financieringsproblematiek,
etc. Bovendien is de financiering van de special nog niet rond, want wij willen
deze koppelen
aan een informatieve brochure rond dit thema.
Tegenwoordig zitten wij in een (piepklein) kantoortje in
Vrouwenruimte de Kat. Aan de noodoplossing in de Elisabeth Wolffstraat kwam
vrij plotseling een einde doordat deze ruimte vrij kwam. Voor hetzelfde geld!
Maar dat betekende wel druk, druk, druk. Daarnaast zitten we nog steeds met de
bezuinigingsplannen in de i/d sector. Dat betekent als een razende op zoek naar
geld. Tijd blijkt dan ineens vertaalbaar in geld. Maar die vertaling kost wel
energie. Met name tegen een achtergrond van onzekerheid: naar je werk gaan en
denken ‘heeft het eigenlijk nog wel zin', ‘bestaan we volgend jaar nog wel'.
Een dergelijke situatie is niet echt rustgevend en brengt wat je noemt ‘de
kwaliteit van leven' wel degelijk in gevaar.
Maar goed, de special houdt u te goed en in dit nummer wat
meer ruimte voor het ‘leeswerk'. Interessant zijn bv de twee artikelen van Jaap
Peters, die wij hier bespreken. Peters, bedrijfskundige, vergelijkt de
ruimingspraktijken m.b.t. dieren, met de huidige WAO problematiek.
Over kwaliteit gesproken.
En als we het toch over boeren hebben, kunnen we het ook nog
wel over grond hebben. Henri George heeft hier ooit eens voor zijn tijd
belangrijke voorstellen over gedaan. Wie of wat is Grondvest? Voor sommige
bekend. Anderen hebben er nog nooit van gehoord. Wim
Sweers helpt ons uit de nood.
En... we hebben weer een kabinet. Hopelijk bestaat het nog
als deze nieuwsbrief bij u op de mat valt. Want Willem de Jonge heeft daar nu
net een artikel over geschreven. Alhoewel ‘hopelijk'... hebben wij iets van dit
kabinet te verwachten m.b.t. een basisinkomen?
Hm. Laten we maar afwachten.
Eerst maar eens vakantie. Zon genoeg in ieder geval.
De Vereniging Basisinkomen is verhuisd!
Vanaf 11 juli 2003 is ons nieuwe adres:
Wagenaarstraat 183, 1093 EB te Amsterdam.
Ons telefoonnummer en e-mail adres blijven hetzelfde.
Agenda
4 oktober 2003: Vereniging Basisinkomen
Locatie: Nieuwe Gracht 27A
Utrecht.
- extra
ledenvergadering: 1011 uur m.b.t. financieel jaarverslag 2002 en
bestuurssamenstelling. (alleen voor leden)
- presentatie
concept brochure en aansluitend discussie: 1112 uur. (voor leden en
belangstellenden). Indien u deze concepttekst vooraf wenst te ontvangen,
wilt u ons dan uw naam en adres toesturen, of nog liever uw emailadres.
- informatie
en contactbijeenkomst van organisaties en/of personen die zich bezighouden
met of belangstelling hebben voor de discussie rond een basisinkomen:
13.0016.30 uur. Indien uw organisatie hiervoor nog geen uitnodiging heeft
ontvangen, wilt u ons dit dan melden dan gebeurt dat nog zo snel mogelijk.
Ook personen die belangstelling hebben en op persoonlijke titel willen
komen zijn welkom. Voor iedereen geldt: graag wel aanmelden met naam en
ares zodat wij u de stukken tijdig kunnen toezenden. Er zijn geen kosten
aan verbonden. Het doel van de bijeenkomst is om elkaar te informeren waar
wij mee bezig zijn, en tegen welke problemen wij oplopen. En te bekijken
hoe wij elkaar, ondanks de diversiteit aan opvattingen, kunnen
ondersteunen.
2022 februari 2004: Derde
USBIG congres in Washington
Informatie: Karl@Widerquist.com.
30 juni4 juli 2004: Zomerschool van Attac Catalunya met een
speciale sessie over basisinkomen
Dus als u toch op vakantie bent in Barcelona...
1821 september 2004: Tiende
BIEN congres te Barcelona, Spanje
Voorlopige
titel: Right to basic income: Egalitarian democracy.
Het BIEN congres zal deel uitmaken van het Universal Forum
of Cultures dat van 9 mei tot 26 september 2004 gehouden wordt in Barcelona.
Dit forum wordt georganiseerd door Unesco, de stad Barcelona, de regio
Catalonië en de Spaanse overheid.
Tijdens het BIEN congres zijn er nog meerdere bijeenkomsten
m.b.t. democratie. Voor meer informatie: http://www.basicincome.org.
Voor oktober 2003 nog geen papervoorstellen indienen omdat
de indeling van werkgroepen nog niet afgerond is.
Nieuws
Gesubsidieerde arbeid.
Eind maart kregen alle werkgevers in Amsterdam, met i/d
banen, een schrijven van de gemeente waarin een aantal bezuinigingen voor 2003
op de gesubsidieerde arbeid aangekondigd werden. Ingaande 1 april 2003. Niet in
overeenkomst met de afspraken van het sociaal akkoord en het convenant m.b.t.
de gesubsidieerde arbeid.
Vanaf 1 januari 2003 hebben gemeenten een groter
beslissingsrecht over de gesubsidieerde arbeid gekregen. Een aantal regels zijn
vereenvoudigd m.n. op het gebied van reïntegratie. In Amsterdam wordt dit
echter gebruikt om, ondanks de bezwaren van vakbonden en
werkgevers, de in 2002 aangekondigde en afgelaste
bezuinigingen door te voeren.
De AbvaKabo heeft inmiddels een brief naar de Vereniging
Nederlandse Gemeenten gestuurd met het verzoek om in te grijpen. De laatste
stelt echter de handelingsvrijheid van gemeenten boven het sociaal akkoord.
Op 24 april was er een voorlichtingsbijeenkomst m.b.t. de
doorstroomregeling in Amsterdam. Helaas was hier bijna alle tijd voor
gereserveerd terwijl de volle zaal werkgevers eigenlijk liever de voor hen
gerezen problemen wilden bespreken. En die zijn niet mis in de
instroom/doorstroom sector: 80 tot 85 procent van de
erkgeverslasten worden per 1 april niet langer vergoed en de overheadvergoeding
was per 1 januari al gehalveerd en zal nu helemaal weggevallen. Deze
bezuinigingen komen boven de SPAK regelingen.
Voor veel organisaties betekent dit ontslagen en vaak ook
opheffing van de organisatie zelf. En mensen die het toch al moeilijk hebben op
de arbeidsmarkt komen in de WW en/of de bijstand. Of krijgen helemaal niets en
kunnen hun huis opeten of worden weer economisch afhankelijk. Zoals gehuwde of
samenwonende vrouwen!
Bij deze mensen zit een hele grote groep
arbeidsgehandicapten voor wie instroom/doorstroombanen vaak nog de enige kans
op betaalde arbeid waren.
Er werd wel meegedeeld dat de bezuinigingen achteraf weer
teruggedraaid worden als het de gemeente Amsterdam lukt om duizenden mensen te
laten doorstromen, en dus 1000 banen opgeheven worden. Voor veel mensen en
organisaties zal het dan echter te laat zijn. De stadswachten hadden al een
demonstratie georganiseerd waarop spandoeken te zien waren met de mededeling:
Niet Meer Terug!
Waar ik geen antwoord op kreeg was de vraag naar de kosten
van deze bezuinigingen. Veel mensen zullen immers weer terugvallen op een
uitkering en allerlei activiteiten worden of onbetaalbaar of niet meer
verricht. Nu blijkt er, dankzij een motie van GroenLinks, wel een mogelijkheid
te zijn voor organisaties die in de problemen komen om een tegemoetkoming te
krijgen.
Op 6 mei jl. heeft het FNV een belronde gedaan naar alle
gemeenten in Nederland m.b.t. de bezuinigingen op de gesubsidieerde arbeid. Het
verslag kunt u vinden op de website van de FNV. Snel doornemend lijkt het er op
dat de meeste gemeenten afwachten wat dit kabinet gaat doen. Dit heeft ook te
maken met de voorstellen voor de Wet Werk en Bijstand (WWB) die de huidige ABW
gaat vervangen.
Het probleem m.b.t. de WWB is dat de gesubsidieerde arbeid
volledig opgaat in reïntegratie. Althans die indruk krijg ik. Wat daar mis mee
is, is dat het te algemeen wordt en de diversiteit van de betrokken mensen met
een i/d baan negeert. Niet iedereen kan doorstromen. Wie dat niet kan verliest
haar/zijn plek na een bepaalde periode. Een plek waar iemand bv volledig tot
diens rechten kon komen. Verlies daarvan kan voor sommige een diepe
(emotionele) duik naar beneden betekenen. Dat punt, de belangen van deze
kwetsbare groep, wordt volledig genegeerd.
Waaruit bestaan i/d'ers zoal:
mensen die
willen doorstromen;
en die het ook lukt om door te stromen;
en bij wie het ook over langere termijn lukt;
degenen die het op de lange duur niet volhouden. Dit hoeft
niet altijd aan het individu te liggen maar kan bv te maken hebben met
tijdelijke arbeidscontracten;
en die het ondanks hun capaciteit niet lukt om door te
stromen. Ook dit hoeft niet persoonlijk te zijn maar kan aan de arbeidsmarkt
liggen;
en die maar een gedeeltelijk potentieel hebben om door te
stromen. Bv in verband met de noodzaak van een beschermde arbeidsomgeving;
en die denken dat ze potentieel hebben maar dit niet
hebben. Niet alleen kunnen wij onszelf gemakkelijk overschatten maar soms kan
dit gebrek aan zelfbeeld ook onderdeel zijn van iemand’s aandoening;
mensen die potentie hebben om door te stromen maar dit
niet willen en tevreden zijn met hun plekje;
mensen die geen doorstroom potentie hebben, noch de wil.
Doorstroom heeft dan ook te maken met een enorme
complexiteit van economische, sociale, fysieke en psychologische factoren. Die
ook nog heel individueel en/of situationeel kunnen zijn. Dat betekent een
gedegen kennis van de personen om wie het gaat en van reïntegratieprocessen. En
juist die kennis ontbreekt. Er is nog amper onderzoek gedaan naar reïntegratie.
Wat er is zijn ideeën en vooronderstellingen. Soms werkt dat. Soms ook niet.
Het is echter te precair om nu maar kwetsbare groepen op
grond van deze ideeën in het diepe te gooien en te hopen dat zij kunnen
zwemmen. Of de stroming niet te sterk is! Het probleem is echter dat de
beweegredenen niet voortkomen uit bezorgdheid of betrokkenheid maar ingegeven
worden door bezuinigingen. Het doorschuiven van problemen van de samenleving
als geheel, vertegenwoordigd in de vorm van een overheid, naar de private
sector, het bedrijfsleven, de vrije markt. In de verwachting dat het
bedrijfsleven genoeg rek heeft.
Mijn voorstel is echter om te laten doorstromen wat
doorstromen kan en wil, en deze groep goed en langdurig te begeleiden waar
nodig is. Maar wel met een vangnet voor degenen wie het niet lukt. Een
proefperiode zou bv hier deel van uit kunnen maken.
Wat niet doorstromen kan of wil niet uitsluiten maar hun
banen behouden en hun arbeidsvoorwaarden en omstandigheden verbeteren. Desnoods
met een aparte cao. Of iemand nu wel of niet in staat is veel te presteren,
doet er niet toe. In een sociale samenleving leveren we in werkelijkheid
namelijk allemaal een tegenprestatie. We kunnen eigenlijk niet eens beoordeeld
worden op prestatie. Iemand die blind is levert in werkelijkheid veel meer
prestatie dan iemand die ziende is. En als omstanders een gevallen persoon te
hulp schieten
leveren we een tegenprestatie. Hier doen we allemaal aan
mee. Ook fervente luiaards leveren een tegenprestatie. Al was het alleen maar
omdat zij als voedsel voor de expressie van emoties van omstanders.
Een dergelijk voorstel is echter duurder dan mensen op
straat zetten.
Ik heb het niet over een basisinkomen gehad. Dat zou voor
dit kabinet teveel worden met deze warmte. Ook wij moeten menselijk blijven. Ja
toch?
Voor degenen die meer informatie willen: www.fnv.nl, www.wfd.com,
www.nvwerk.nl, www.fnv.nl/abvakabo,
www.agentschap.szw.nl,
www.gemeenteloket.szw.nl.
Grietje Lof
FNV in verzet tegen nieuwe Wet Werk & Bijstand
“De FNV gaat in augustus actievoeren tegen de invoering van
de Wet Werk & Bijstand (WWB), die de huidige Bijstandswet moet vervangen.
De Tweede Kamer komt nog voor het einde van haar zomerreces bijeen om het
wetsvoorstel WWB versneld te behandelen.
Staatssecretaris Roette van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
heeft op haast aangedrongen, omdat hij de bezuinigingen die de WWB oplevert, al
op 1 januari 2004 ingeboekt wil zien. In de week van 18 tot 22 augustus gaat de
FNV met acties aandacht vragen voor bijstandsmoeders, die in de WWB verplicht
worden te solliciteren. De FNV wil een dag lang op tournee langs gemeenten om
te vragen hoe het dan zit met de kinderopvang, de werktijden, mogelijkheden
voor deeltijdwerk en scholing. Ook wordt een dag lang aandacht gevraagd voor de
inkomenseffecten van de WWB, waarin de categorale bijstand (incidentele extra
uitkeringen voor bijstandsgerechtigden die dat nodig hebben) wordt afgeschaft.
De derde actie dag staat in het teken van de positie van werkloze ouderen, die
van het kabinet niet alleen een sollicitatieplicht krijgen opgelegd, maar in de
nieuwe WWB versneld in de bijstand raken en hun eigen huis moeten gaan opeten.
De actieweek sluit met een publiek debat tussen de staatssecretaris en mensen
met een gesubsidieerde baan, wier werk op de tocht komt te staan.''
Bron: FNV eMagazine 23 juli
2003. Let ook op de acties van andere groepen dan de LSVEB en
SJAKUUS!
Tip aan de FNV: vraag gemeenten ook eens hoe zij de extra
dubbele belasting van eenoudergezinnen denken op te lossen: overal alleen voor
staan, werken, scholen, huishouden, zorg en dat alles vanuit een
armoedepositie!
Wet Poortwachter
Van 711 april heeft de FNV een meldweek gehouden m.b.t. de
Wet Poortwachter.
Het blijkt dat de wet goed werkt mits de relatie tussen
werknemer en werkgever goed is. Zo niet dan stuurt de werkgever aan op ontslag.
Ook de arbodiensten kregen kritiek met name omdat zij meestal pas na 2 weken
contact opnemen en werknemers niet goed voorgelicht worden, b.v. over de
mogelijkheid van een ‘second opinion'.
Werkloosheid
De werkloosheid in Nederland neemt onrustbarende vormen aan.
Met name mannen jonger dan 45 jaar zijn hiervan het slachtoffer.
Ook in Europa stijgt de werkloosheid. Was deze in de
eurozone landen in februari 2002 nog 8,1%, in 2003 was dit 8,7%.
Op 8 april jl. zijn er in Brussel 10 voorstellen aangenomen
voor een meer resultaatgericht arbeidsmarktbeleid. Zie: http://europa.eu.int/comm/employment_social/news/2003/apr/newees_en.html.
Engeland
In Engeland is een nieuwe partij opgericht: The New Party
for Basic Income. Hoofddoelstelling is een algemeen basisinkomen voor iedereen
zonder allerlei toetsen en afschaffing van de overige uitkeringen en 1
belastingschijf op inkomen boven basisinkomensniveau.
Voor meer informatie: www.peoplesalliance.org.
Ook in Engeland
Molly Scott Cato van de UK Green Party is bezig met een boek
over de visie van de Groenen m.b.t. ZuidWales. Zij wil hier tevens ingaan op
een basisinkomen. Hiervoor zoekt zij ervaringen van mensen met projecten rond
een basisinkomen. Haar emailnummer is: molly@greenaudit.org.
Zuid Afrika
Minister van Financiën, Trevor Manuel, heeft een reeks
beleidsplannen aangekondigd om de armoede te verminderen, zoals kinderbijslag,
voedselhulp, verhoging van de AOW. Hij weigerde echter het voorstel voor een
basisinkomen hierbij mee te nemen. Tot ongenoegen van de Democratic Alliance.
The People's Budget Coalition heeft een basisinkomen wel opgenomen in haar
alternatieve budget. Deze coalitie bestaat uit vakbonden, kerken en ngo's.
Mexico
Er circuleert een voorstel om iedereen van 70 jaar en ouder
een elektronische kaart te geven die een waarde heeft van 50% van het
minimumloon en waar voedsel en medicamenten (in de formele sector) mee
aangeschaft kunnen worden. BIEN's
Newsflash kopt enthousiast:
Step Towards a Universal
Basic Pension?
Vrouwennieuws
*De Vrouwenbond FNV gaat verder als zelfstandige bond. Met
40% minder inkomen is zij echter gedwongen tot commercialisering.
*Het glazen plafond voor vrouwen wordt iets dunner:
universiteiten: nog heel dik; advocatuur: ook heel dik; zakelijke
dienstverlening: dik;
handel, vervoer, opslag, communicatie: ook nog dik;
niet commerciële sector: dunner.
*Onder de dertig en dan vrouw... dikke kans op WAO. Volgens
de UWV is 2/3 van de WAO'ers jonger dan 30 jaar een vrouw. Marielle ATjak
(Vereniging van Bedrijfsartsen) verklaart dit doordat bedrijfsartsen minder
doen voor vrouwen: zij zijn immers geen kost
winnaar! Volgens het UWV hebben vrouwen te hoge
verwachtingen van zichzelf. En wat denken vrouwen er zelf van?
*Het aantal tweeverdieners is in de periode van 19922002
gestegen van 23 naar 36%. Het gaat hier om stellen met een ‘voltijder' en een
‘deeltijder'. 30% van de tweeverdieners besteedt het huishouden uit.
(www.minszw.nl). Gewoon die afwas de deur uit! Konden eenoudergezinnen en
alleenstaanden dat ook maar doen van hun
bijstandsuitkering.
Keer het Tij
Laatste nieuws.
'Keer het Tij' bundelt op een prima wijze de kritiek op
Balkenende II. Op 20 juni was er een goedbezocht overleg. Er zijn in juni/juli
diverse acties gepland door Dwars van GroenLinks, de SP, Milieudefensie,
gehandicaptenoverleg, de mensen die tegen de troepenuitzending
naar Irak zijn, groepen die tegen het vreemdelingenbeleid
ageren, etc. Voor ons is ook belangrijk dat er een 'schaduwkabinet' is dat
alternatieve beleidsvoornemens bundelt.
Er is op 29 augustus weer een overleg. Het belangrijkste
agendapunt is dan de demonstratie die op zaterdag 20 september zal worden
gehouden. We gaan op die zaterdag niet op het Malieveld staan, maar in
Amsterdam demonstreren tegen de op de dinsdag 16 september
ingediende kabinetsvoorstellen.
Ten slotte: van belang is ook de internationale inbreng van
'Keer het Tij'. Het eerste Europees Sociaal Forum (ESF) werd vorig jaar
november in Florence door 60.000 mensen bezocht. Er werd toen over zeer diverse
thema's deskundig gediscussieerd. Aan de demonstratie na afloop deden 1 miljoen
Europeanen mee. Het tweede ESF is in Parijs en krijgt weer een zeer goede
inhoudelijke invulling. Wie gaat er van 13 t/m 15 november mee naar Parijs?
Saar Boerlage
VBInieuws
Bij deze twee oproepen, een voor vrijwilligers en een voor
bestuursleden. Zoals tijdens de ledenvergadering ook al duidelijk werd, onze
financiële positie is niet rooskleurig. Wat extra geld erbij zou geen kwaad
kunnen. Door de bezuinigingen in de i/d sector is dit probleem ineens urgent
geworden.
Inmiddels hebben wij aan diverse kanten overleg gevoerd,
zijn Ria Dijkstra en Grietje op bijscholingscursus geweest en hebben we een
coachingsgesprek met De Beuk gehad.
De stand van zaken is op dit moment dat we bezig zijn om een
voorstel naar het bestuur te formuleren m.b.t.:
- lange termijn financiering d.m.v. een steunfonds;
- korte termijn financiering d.m.v. projecten en
subsidiering.
*
Oproep
Wij zijn drastisch op zoek naar nieuwe bestuursleden.
De volgende posten zijn al enige tijd vacant:
1. Voorzitter
2. Penningmeester
3. Algemene bestuursleden
Voor het voorzitterschap en het penningmeesterschap geldt
een ‘sollicitatieprocedure’, d.w.z. stuur ons uw gegevens en uw visie en wij
nodigen u uit voor een gesprek.
*
Projectmatig werken betekent resultaatgericht werken: wat
willen wij bereiken, wat is haalbaar en evaluatie van het bereikte resultaat.
Inmiddels draaien er een aantal projecten d.w.z. zijn er een
aantal aanvragen de deur uit. Zoals het project m.b.t. 4 oktober de informatie
en contactbijeenkomst; een aanvraag voor inrichtingskosten en zakelijk
drukwerk, en voor de brochure Belasting en Basisinkomen.
Op dit moment wordt er hard gewerkt aan de aanvraag voor het
project ‘Zekerheid zonder Gezeur', het zogenaamde levensloopproject en aan een
aanvraag voor een informatiesite. Mensen die mee willen doen aan het project
zijn van harte welkom. Er wordt hard gewerkt maar wij kunnen altijd advies en
suggesties, een helpende hand, gebruiken.
Bovendien... dit zou toch een uitdaging moeten zijn voor
iedereen die penningmeester of meesteres wil worden!
Michiel van Hasselt is voorzitter van de werkgroep onderzoek
(WgO). Hij heeft inmiddels niet stilgezeten en geïnventariseerd waar de
interesses van de leden van de werkgroep liggen en een plan opgesteld. Op 12
september, de plaats is nog niet bekend, maar komt op de website, zal hij deze
plannen verder ontvouwen. Dan zullen wij ook de paper van Evert Voogd over
basisinkomen bespreken. Als u mee wilt doen, stuur ons dan even een berichtje
dan sturen wij u de betreffende paper toe en krijgt u de uitnodiging. Email: info@basisinkomen.nl of 0206852712. Telefonisch
zijn wij niet bereikbaar op dinsdag en donderdag.
En wat gebeurt er nog meer...
Saar participeert voor de VBI in Keer het Tij en heeft
daarover een kort stukje geschreven.
Ria Dijkstra is zeer actief met het Landelijk Steunpunt
Vrouwen en de Bijstand in verband met de Wet X (WWB).
Guido heeft een interview gedaan met de KRO radio en met Dolce
Vita.
Grietje is naar diverse bijeenkomsten geweest en
participeert in CO6. Dit heeft niets met scheikunde te maken maar staat voor
Centrum en dan volgen er 6 O's (zie: www.wfd.nl).De cursus webdesign is er bij
in geschoten de laatste weken.
Gosling Putto heeft een voorstel aangeleverd om de brochure
`Hoezo' grondig te herschrijven. I.v.m. de ernstige ziekte en het overlijden
van zijn broer, ons medelid Reinier, staat dit echter even stil.
Soms schieten woorden te kort. Is taal een machteloos iets.
Wij wensen Gosling en zijn familie dan ook heel veel sterkte toe in deze
moeilijke tijd.
*
Oproep
Wij zoeken vrijwilligers of stagiaires voor de volgende
activiteiten:
1. Archiveren van materiaal, eventueel het schrijven van een
historisch artikel
2. Bijhouden literatuur m.b.t. een basisinkomen en plaatsing
in de bibliografie op de website. Ook voor het lezen van literatuur en het
schrijven van samenvattngen. Dus… wie iets leest, stuur het ons toe. Kleine en
grote bijdragen zijn welkom.
3. Vertaalwerkzaamheden van Nederlands naar Engels op onze
website.
4. Schrijven van artikelen voor onze nieuwsbrief en website.
5. En mensen die creatief zijn, kunnen illustreren, folders
opmaken e.d. Kent u mensen die dit graag willen doen, laat het ons weten.
6. Mensen die ervaring hebben met het schrijevn van
projecten en subsidie-aanvragen, maar ook mensen die mee willen doen met
projecten.
Er zijn vast wel mensen onder onze leden of hun
kennissenkring die ons hierbij willen ondersteunen. Iedere ijdrage, groot of
klein, is welkom. Geld hebben we niet, koffie en thee wel en een tuin!!
*
BOEKEN EN
INTERNET
PALA Themabrief nummer 3, 17 juni 2003: Voor een
gratis abonnement: www.stichtingglobalsociety.org/brief/nieuwsbrief.php.
Om een idee te krijgen wat PALA bevat hierbij enige stukken
uit nr. 3.
Met dank aan Dirk Barrez.
Beste,
Het eerste thema dat we in april met PALA aansneden was `Hoe
bewaren we de aarde?'. In die eerste brief droomden we onder andere van
zeppelins, een droom die misschien reëler is dan velen denken.
Vorige maand vroegen we ons af ‘Van wie is het leven?' naar
aanleiding van het patenteren, eigenlijk dus privatiseren van het
borstkankergen.
Titel van de nieuwe PALA themabrief is ‘Het gezicht van de
honger. Waarom stad en platteland elkaar moeten vinden'. En we openen op onze
website www.stichtingglobalsociety.org het bijhorende forum met als
vraagstelling ‘Kan de mens leven?', hoe moeten we met andere woorden aan
zuivere lucht, drinkbaar water, voldoende voedsel, energie en grondstoffen
geraken.
Wie niet meteen wil reageren met een eigen bijdrage op het
forum maar eerst nog meer wil lezen kan op onze site - onder boek terecht bij
de eerste vijf hoofdstukken van deel 4 van het geactualiseerde boek 'Ik wil
niet sterven aan globalisering. Over leven in de 21ste eeuw'.
Veel leesplezier.
En vind je onze website de moeite waard? Doe dan misschien
bekenden met dezelfde belangstelling voor een leefbare wereld een plezier door
hen op het bestaan ervan te wijzen. Of mail hen deze PALA brief. Hij is ecologisch
verantwoord en - desnoods - afbreekbaar.
Met vriendelijke groeten,
Dirk Barrez
HET GEZICHT VAN DE HONGER. WAAROM STAD EN PLATTELAND ELKAAR
MOETEN VINDEN.
Mbaye Gueye is een Senegalese jongen van 17, wat zwakjes èn
levenslustig, wanneer ik hem bij het filmen van de televisiereportage ‘Het
gezicht van de honger' leer kennen. Drie maanden later zou ik hem opnieuw
ontmoeten maar... twee dagen tevoren is hij overleden.
Mbaye heeft al héél lang geneesmiddelen nodig, de familie
koopt die ook, voor zowat 60 euro. Maar dan is het geld op, en dus sterft de
jongen... één van de vijfendertig duizend jongeren en kinderen die dezelfde dag
omkomen door ondervoeding en daarmee samenhangende ziekten, door een gebrek aan
inkomen dus.
Waar Mbaye leefde, verdienen de mensen hun brood met het
verbouwen van aardnoten - apenootjes voor de wereldmarkt, vooral voor de
productie van aardnotenolie. Maar de prijzen dalen, de gronden brengen maar de
helft op van dertig jaar geleden en een devaluatie van vijftig procent maakt
het leven veel duurder. Nog is dit niet alle ellende. Het overheidsbedrijf dat
de meeste aardnoten aankoopt is eind 2001, onder druk van het Internationaal
Monetair Fonds, geprivatiseerd en wil ineens nog maar de helft kopen van wat
was beloofd. Zo stuikt het inkomen van Senegalese boeren en boerinnen verder
ineen.
En misschien vraagt u zich af waarom ze dan geen graan
verbouwen, voor zichzelf en voor de lokale markt? Dat doen ze ook, ze verbouwen
gierst, maar daar valt al evenmin menswaardig van te leven. Ingevoerde en
gesubsidieerde tarwe jaagt de prijs van het weinige
graan dat ze kunnen verkopen nog verder de dieperik in. Want
wij in de rijke landen beschermen - grotendeels terecht - onze landbouw en onze
voedselproductie maar dat is net wat zij niet kunnen én niet mogen, en waar hun
politici niet van wakker liggen. Het resultaat
is dat de wereldgraanprijzen in de jongste vijftig jaar met
twee derden zijn gedaald. Dat creëert extreme armoede omdat arme landbouwers zo
arm zijn dat ze onmogelijk kunnen investeren in meer productie; en wanneer de
prijs van hun product terugvalt op één derde, verdienen ze alleen al daarom
drie keer minder. Dat creëert ook honger van de achthonderd miljoen ondervoede
mensen op onze aarde zijn zeshonderd miljoen zelf boer en vooral boerin.
Wie dan durft vertellen dat de oplossing voor de ruim één
miljard arme boeren en boerinnen is dat ze beter moeten kunnen concurreren op
de wereldmarkt, die dwaalt. Dat is alsof je een voetbalwedstrijd zou laten
spelen tussen het wereldelftal van Real Madrid en een duiveltjesploeg uit jouw
eigen gemeente, dat is geen eerlijke wedstrijd. De wereldmarkt is prima voor
auto's, voor gsm's, voor computers, maar niet voor onze landbouw en
voedselzekerheid, daar is mondiale concurrentie werkelijk moordend.
Waar wij filmden bestempelen de mensen hun goed boerende
grootouders als rijke mensen die hadden genoeg te eten, konden hun kinderen
naar school sturen, een dokter vinden en betalen was niet meteen een probleem,
kortom, zij hadden een goed leven. Vandaag valt op het platteland enkel armoede
te oogsten. Dat is de reden waarom zoveel mensen naar de grote steden in de
arme landen trekken. Die migranten zoeken werk, een inkomen. Maar in veel van
die steden kwijnt de industrie en sluiten fabrieken. Dan is er ook minder nood
aan diensten voor die industrie. Ook overheden, scholen, klinieken - denk aan
het IMF besparingen - vragen minder volk. Enkel de zogenaamde informele sector
van allerlei ateliertjes, klusjesmensen en straatverkopers, soms bijna
wandelende supermarkten, groeit sterk. Maar het is vrijwel ondoenbaar om een
leefbaar inkomen te verdienen wanneer je sigaretten moet verkopen, stuk per
stuk.
Die invasie van arbeid, waarbij de nieuwe werknemers in
concurrentie komen met de stedelijke werknemers, stuwt de inkomens naar
beneden. Vanwaar die voortdurende neerwaartse druk op de lonen? De laagste
lonen in de steden zijn iets hoger dan het inkomen van
de armste boeren, dat trekt hen naar de stad. Wanneer nu de
koopkracht van de armste boeren blijft dalen, zijn ze bereid om voor nog minder
geld in de stad te gaan werken en zullen dus ook daar de lonen dalen. Eigenlijk
bepalen dus de minimuminkomens van de
armste boeren het minimumloon in de stad. Uiteindelijk is
het voor stad en platteland samen uit, samen thuis de stad kan het zich niet
veroorloven om het platteland langdurig te verwaarlozen.
Toch weten we hoe het wel kan. In Europa organiseren wij
onze eigen regionale voedselen landbouwmarkt. Alle rijke landen beschermen hun
voedselproductie en hun landbouw en het belet hen niet om welvarend te zijn.
Waarom hebben arme landen dan niet het recht om hun voedsel te produceren en
hun markten te beschermen? Indien wij op deze wereld voldoende voedsel willen,
voedsel dat tevens veilig is om te eten, milieuvriendelijk ook, dus op duurzame
wijze voortgebracht, met behoud van de cultuurlandschappen en met respect voor
de plattelandstradities, dan moeten wij de landbouw organiseren en beschermen
binnen de Europese markt, binnen de Westafrikaanse, de ZuidAmerikaanse en
andere regionale markten want denk vooral niet dat Toscane of Dordogne, streken
die we allemaal zo aantrekkelijk vinden, mogelijk zouden zijn in een vrije
wereldlandbouwmarkt.
Zo vermijden we vooral dat de wereldhandel in landbouwproducten
leidt tot massale verarming, ondervoeding voor honderden miljoenen en de
hongerdood voor tientallen miljoenen mensen. Zo voorkomen we een desastreuze
plattelandsvlucht. Alleen een welvarend platteland kan die neerwaartse spiraal
vermijden én bijdragen tot de welvaart van wie in de stad aan de kost moet
komen. Want dan vermindert de druk op de lonen én vormt het platteland een
afzetmarkt voor de producten en diensten van stad en industrie. Zo wordt
zonneklaar dat wereldwijd landbouwers en werknemers meer gelijklopende dan
tegengestelde belangen hebben.
Eigenlijk is het merkwaardig dat vakbonden en
boerenbewegingen nog geen mondiale alliantie zijn aangegaan. Alleen samen
kunnen ze de sociale nachtmerrie bestrijden van crashende inkomens,
wegkwijnende economieën, verdwijnende afzetmarkten, berooide
overheden en instortende publieke voorzieningen. Als die
twee bewegingen dan nog de brug slaan naar de milieubewegingen, krijgen we een
krachtige stroming die werk maakt van een wereld en een economie die veel
duurzamer en socialer zijn.
Dirk Barrez, 17 juni 2003
AAN ALLE LEERKRACHTEN: OPROEP VOOR UITGEWERKTE LESSEN ROND
GLOBALISERING
Voorlopig kunnen we de Vlaamse overheid niet overtuigen om
met ons te investeren in een uitgewerkt lessenpakket globalisering voor diverse
vakken en enkele uitgewerkte projecten voor vakoverschrijdende werken. Jammer,
maar niet getreurd, samen vinden we wellicht een oplossing. Want we weten dat
nogal wat leerkrachten zelf lessen hebben uitgewerkt rond het thema globalisering.
Daar zijn prima lessen bij waarvan ook vele collega's in andere scholen nuttig
gebruik zouden kunnen maken indien ze beschikbaar zouden zijn, bijvoorbeeld op
het internet. Die rol denken we te kunnen spelen.
Mogen we verzoeken ons uw uitgewerkte lessen te bezorgen en
ze toe te mailen naar info@stichtingglobalsociety.org of ze te verzenden naar
Stichting Global Society vzw, Van Elewyckstraat 35, 1050 Brussel.
Wanneer we die lessen op onze site zetten, vermelden we
vanzelfsprekend uw naam en liefst ook emailadres of telefoon - want, ere wie
ere toekomt.
MET UW STEUN DAGELIJKS INFORMATIE OVER DE WIJDE WERELD
Graag zouden wij op deze website elke dag korte berichten
publiceren over wat er in de wijde wereld gebeurt. Boeiend en interessant voor
iedereen, en zeker voor jongeren die naar hier surfen om meer op te steken over
globalisering. Dat zou ook kunnen, met een abonnement op de Nederlandstalige
berichten van het internationale nieuwsagentschap IPS. Dat agentschap legt zich
onder andere toe op milieu en ontwikkeling, mensenrechten, (het verzet tegen)
globalisering en de situatie van minderheden en achtergestelde
bevolkingsgroepen.
Een jaarabonnement zou ons - slechts - 1200 EURO kosten, een
peuleschil eigenlijk voor wie bedenkt hoe weinig weken je met dat bedrag zelfs
maar één journalist aan het werk kan zetten. Alleen, dat geld hebben wij niet.
U KAN DIT INFORMATIEPROJECT STEUNEN met een overschrijving
op Triodosrekeningnummer 523080172393 met vermelding "Stichting Global
Society informatieproject IPS". Of wil u sponsor zijn van dit (hele)
project? of kent u een sponsor? laat het ons weten via
info@stichtingglobalsociety.org.
BOEK VOOR AMPER 10
De gedrukte versie van het boek ‘Ik wil niet sterven aan de
XXste eeuw. Over leven in de 21ste eeuw' (238 pagina's, uitgave 2001) kan
besteld worden aan de uitzonderlijke prijs van 10 EURO op volgend adres:
Stichting Global Society vzw, Van Elewyckstraat 35, 1050 Brussel of mail uw
bestelling naar info@stichtingglobalsociety.org of telefonisch via 02/640.19.98
Tot zover PALA.
www.vrouwenpensioen.nl
Op 19 juni jl. werd de bovengenoemde website geopend tijdens
de bijeenkomst ‘Diversiteit in levenslopen en een modern pensioen'.
De centrale vraag van deze bijeenkomst was, welke
faciliteiten er moeten komen opdat een goed pensioen voor vrouwen mogelijk is.
“Het is slecht gesteld met de pensioensituatie van vrouwen.
Veel vrouwen worden op hun 65ste onaangenaam verrast door een fikse daling van
hun inkomen. Het Nederlandse pensioenstelsel is nog steeds gebaseerd op het
kostwinnersmodel. Vrouwen werken vaker
dan mannen in lagere functies, in deeltijd of op basis van
tijdelijke contracten en bouwen minder pensioen op dan hun manlijke collega's.
Veel vrouwen werken bovendien in sectoren waar werkgevers helemaal
geen pensioenregelingen voor hun werknemers hebben.
Gebrekkige informatie en voorlichting zorgen voor
onbekendheid over de regelingen rond AOW en pensioen. Vrouwen weten niet wat de
consequenties zijn van bepaalde stappen bijvoorbeeld tijdelijk stoppen met
werken die zij in hun leven maken. De website
www.vrouwenpensioen.nl brengt daar verandering in en laat
jonge vrouwen niet alleen zien dat een goed pensioen belangrijk is hun
levensloop maar ook hoe je dat realiseert.
De website bevat persoonlijke verhalen, spelletjes,
calculators en begrijpelijke informatie over pensioenopbouw en
pensioenregelingen.''
(Bron: FNV Berichtenservice)
*Op 24 april heeft de FNV de discussienota 'Naar een solide
en solidair stelsel' over pensioenen gepresenteerd.
EISENHAUER, Andreas & SPIELKAMP, Matthias: "Die
mobile Arbeitsgesellschaft und das Ende der Ausbeutung"
In: Marke D.: Das Projekt der nächsten Generation, eds.
Daniel Dettling and Max von Bismarck, Opladen: Leske & Budrich, 2003
(spielkamp@autorenwerk.de)
Een kritische analyse van de relatie mobiliteit, arbeid en
klasse met tevens een bespreking van het basisinkomensmodel van Philippe van
Parijs.
REEVE, Andrew & WILLIAMS,
Andrew: “Real Libertarianism Assessed. Political Theory After Van Parijs”
Basingstoke: Palgrave /
Macmillan, 2003, 224p. ISBN 0333912675
(andrew_williams@onetel.net.uk; www.palgrave.com).
Een bundel met artikelen n.a.v. de publicatie van Philippe
van Parijs: Real freedom for all, met eveneens een antwoord van van Parijs.
MILLER, David: "What's
Left of the Welfare State?"
In: Social Philosophy and
Policy 20 (1), Winter 2003, pp. 108110
(david.miller@nuffield.oxford.ac.uk).
Een artikel waarbij zowel de ideeën m.b.t. basisinkomen als
anderen zoals stakeholder grants worden bekritiseerd. In het volgende nummer
zullen we deze bespreken.
GROOT, Loek: "Compensatory
Justice and Basic Income"
In:
Journal of Social Philosophy 33 (1), 2002, pp. 144161 (lgroot@bs20.bs.uva.nl).
Wij zullen dit artikel ook in de volgende nieuwsbrief
bespreken.
CUNLIFFE, John &
ERREYGERS, Guido: "Basic Income? Basic Capital! Origins and Issues of a
Debate"
In: Journal of Political
Philosophy 11 (1), March 2003, pp. 89110.
Een fictief debat tussen Francois Huet (18141869) en Joseph
Charlier (18161896) over basisinkomen.
Evenzo van de auteurs: "The
liberal case for a socialist property regime the contribution of Francois Huet"
In: History of Political
Thought 18 (4), 1997, 70729
"The enigmatic legacy
of Fourier Joseph Charlier and basic income" In: History of Political
Economy 33 (3) 2001 pp.459484.
Rey Perez, Jose Luis: “The
right to work, a form of social exclusion? Minimum insertion income versus
basic income”
Lezing Conference on Social
Exclusion Madrid 2 april 2003
(jlrey@der.upco.es).
Wij hebben een Spaanse editie op kantoor die we in een van
de volgende nieuwsbrieven zullen bespreken.
Bondgenoten Magazine mei 2003
In Bondgenoten magazine staat een interview met Jaap Peters
over 'de intensieve menshouderij' waar hij de situatie m.b.t. arbeid vergelijkt
met het ruimen van dieren. Hij stelt dat mensen, werknemers, gekoesterd worden
zolang ze de productienormen halen, vergelijkbaar met dieren in de
bioindustrie. Zodra deze normen onhaalbaar blijken worden ze afgedankt,
geruimd.
Het is geen aangenaam idee en onderwerp maar ik was wel
geïnteresseerd in de twee artikelen die op de website www.managementsite.net te
vinden zijn.
Het eerste artikel is getiteld 'De Intensieve Menshouderij'
en heeft als vraagstelling of moderne bedrijven en overheden niet steeds meer
beginnen te lijken op intensieve menshouderijen. Als we alleen naar resultaten
kijken dan staat de productie van de Nederlandse landbouw
aan de wereld top, volgens Peters. Maar ook op andere
gebieden zien we schaalvergroting, toenemende efficiëntie van kosten,
machtsconcentratie, en uniformiteit. Vervolgens legt hij een relatie met de
overvolle varkenshokken zoals NS stations.
Persoonlijk denk ik dat hij een factor negeert, namelijk de
massamaatschappij. Niet alleen neemt de massaproductie toe maar ook de
overbevolking in de westerse wereld. Wie weleens in het Amsterdams historisch
museum komt kan daar een kaartje zien waarop de toename van de bevolking van
Amsterdam staat aangegeven. Dat is verontrustend en vanuit die ontwikkeling is
er ook een relatie naar massaliteit. Uiteraard hebben overvolle perrons
ook te maken met beslissingen om meer of minder treinen in
te zetten. Die beslissing is deels gebaseerd op kosten en deels op de
infrastructurele capaciteiten: hebben wij nog wel de ruimte om te wonen,
recreëren, voor natuur en voor vervoer? En op een wijze dat het ook nog
leefbaar blijft? Ik vind het jammer dat hij dit aspect niet meeneemt in zijn
betoog want juist door die massaliteit zijn de gevolgen ook zo groot en de systemen,
zoals hij stelt, ook zo kwetsbaar. Een kip aan het snot en gelijk miljoenen
griep! Peters verwijst naar de kille berekeningen m.b.t. de productienormen ten
aanzien van dieren en trekt deze door naar de huidige ziekte en WAO problemen.
We worden als het ware preventief geruimd als we het tempo niet meer halen.
Simpel omdat ruiming minder kost dan tempoverlaging, productieverlaging.
En hier mist Peters volgens mij weer een essentieel punt
namelijk de hele globaliseringsproblematiek waardoor bedrijven onderling ook in
een moordende concurrentiestrijd verstrikt zijn geraakt en waar ze niet meer
uit kunnen. Het is een soort dolgedraaid iets waar niemand meer greep op lijkt
te hebben en een eigen leven is gaan leiden, en waar we samen met onze koeien,
kippen, en varkens het slachtoffer van worden. Peters vraagt zich af hoe het
zover heeft kunnen komen en hij maakt een onderscheid tussen 'organic farming'
op grond van duurzaamheid, en 'intensive farming' op grond van korte termijn
opbrengsten. Hij onderzoekt in zijn artikelen of er ook een parallel is met het
bedrijfsleven.
Het tweede artikel kunt u vinden door onderaan te klikken op
deel 2. Hier kunt u ook uw mening en waardering over het artikel geven. Evenals
de reacties lezen. Centraal in de rest van zijn artikel en het volgende staat
de dominantie, niet van het sociaaleconomische denken, maar van het puur
kwantitatief, calculerende, economisch handelen waardoor zowel dier, mens,
milieu, en natuur in de problemen komen. En ook de democratie want het gaat
niet meer om welzijn, de kwaliteit van de samenleving, maar om de vraag: wat
kost het!
Verslagen
Naar aanleiding van prinsjesdag, 16 september, zullen wij
een extra editie uitbrengen rond de miljoenennota en sociale zekerheid. In deze
extra editie komen ook de verslagen van 5 april (Erik de Gier over de
veramerikanisering van de sociale zekerheid), 23 mei (SJAKUUS over regels die
blokkeren) en 27 juni (SISWO m.b.t. twee interessante onderzoeken naar
reïntegratie), alsmede een aantal relevante boekbesprekingen.
Historie
Henry George
Wie was de man waarvan toonaangevende economen in 1989 bij
gelegenheid van zijn 150ste ‘verjaardag' schreven: “De visie van George op de
productie kan men zien als een vroege vorm van ecologisch georiënteerde economiebeoefening.''
Henry George, Amerikaans econoom (autodidact), geboren 1839
te Philadelphia, overleed 1897 te New York. Hij was oorspronkelijk typograaf,
maakte een reis naar Indië , werd aangestoken door de goudkoorts (Californië),
doch keerde tot het drukkersvak terug; hij
werd zetter bij de Alta California en later bij de San
Francisco Times. Reeds toen schreef hij in die krant anonieme artikelen. Dit
lekte uit, waarop hij redacteur en chefredacteur werd.
In 1872 stichtte George de Evening Post, die grote opgang
maakte. Toen het blad in handen van een consortium kwam en men verlangde, dat
het de belangen van de kapitalisten zou dienen, trok George zich terug en kreeg
hij een kleine ambtelijke positie. Hij was sinds 1887
uitgever van het weekblad The Standard in New York. Het
journalistieke element heeft dus sterk in zijn leven overheerst en de
wetenschappelijke arbeid van George draagt daarvan wel de sporen. Zijn
beroemdste werk is `Progress and Poverty' (1880, Nederlandse bewerking:
`Vooruitgang en Armoede' (3 e dr.,1938) van H.Kolthek).
George is bezeten door één gedachte: alle maatschappelijke
ellende is tot één oorzaak te herleiden, het private grondeigendom. Dit moet
dus verdwijnen en George beveelt daartoe als middel aan een grondbelasting ten
bedrage van 100 % van de pachtwaarde, waardoor
het grondbezit voor de eigenaar waardeloos zou worden.
Voorlopig zouden alle staatsuitgaven uit de grondbelasting worden bestreden,
doch dit zou slechts een overgang zijn tot de opvoering van deze belasting tot 100
% van de opbrengst. In ‘Vooruitgang en Armoede’
definieert George `grond' als alle productieve natuurkracht.
Van George's hand zijn verder verschenen: Social Problems
(1883) Protection or Free Trade (1886), waarin hij geestdriftig opkomt voor
vrijhandel en toont te begrijpen, hoe enorm het voordeel voor de U.S.A. is, dat
binnen hun reusachtig territoir vrijhandel heerst.
Na zijn dood verscheen zijn in 1891 begonnen werk ‘The
science of political economy' (1898) en ‘Our land and land policy'. (1901) George
was een zeer idealistische geest en had een briljante stijl.
Over de hele wereld komen Georgistische organisaties voor
die de denkbeelden van Henry George verkondigen. In New York is de ‘Council of Georgist Organisations' gevestigd.
Wim Sweers
Organisaties
Grondvest
Hierbij een pamflet van Grondvest waarin hun ideeën tot
uitdrukking komen. M.b.t. de bijeenkomst van 4 oktober willen wij een kleine
brochure maken met daarin een overzicht van de diverse groepen die zich
bezighouden met de discussie rond een basisinkomen. Vandaar dat wij hier nu
niet dieper op ingaan. Met dank aan Wim Sweers.
Grondvest en de echte vrijheid, vrijheid en rechten van de
mens
Alle mensen, ook toekomstige generaties hebben recht op een
gelijk aandeel in het gebruik van de aarde en haar rijkdom, de natuurlijke
bestaansbronnen.
Wie voor persoonlijke doeleinden, met uitsluiting van
anderen, over een bestaansbron beschikt, bijvoorbeeld grond, dient daarom het
voordeel uit dit voorrecht ten volle te vereffenen met de gemeenschap.
Grondvest is in Nederland de vestiging van een
wereldomvattende kring van stichtingen, die ijveren om alle mensen een eigen en
ongestoord plekje onder de zon te garanderen en de voorrechten die velen zich
hebben toegeëigend en rechten van anderen beschadigen ongedaan te maken.
Een groot onrecht (voorrecht is onrecht) is dat een prijs
kan worden gerekend voor het gebruik van grond en natuurschatten voor
persoonlijk gewin. De wereld is van en voor ons allemaal. Niemand kan ooit het
rechtmatig bezit ervan verworven hebben. Het aftappen van de vruchten van het
werk van mensen voor eigen gewin is parasiteren. Daardoor worden rijken rijker
en armen armer.
De grondveststrategie om de constante geld en goederenstroom
van de ‘werkende niet-bezitter' naar de ‘niet-werkende bezitter’ om te keren
is: het afschaffen van alle belastingen òp en verplichte premieinhoudingen vàn
arbeid, ook BTW, en vervangen door slechts één belasting BOW (belasting
onttrokken waarde). Een heffing aan het begin van alle bedrijvigheid op alle
‘ingekochte' grond, grondstoffen en
halffabrikaten en handhaving van de OZB op grondeigendom. En
handhaving van vermogensbelasting vanaf een bepaald niveau.
Deze inputheffing levert bij een zelfde tarief als de
huidige outputheffing meer middelen op voor de overheid.
Uit de opbrengst kan een basisinkomen voor iedereen
gefinancierd worden op het niveau waarop zich nu de sociale uitkeringen
bevinden, van kinderbijslag tot en met AOW. En er resteren daarna nog voldoende
middelen voor een sturende en besturende overheid.
Nederland, het welvarendste land ter wereld, Nederland
gidsland verander je belastingsysteem nu het nog kan en voer een basisinkomen
voor iedereen in en....
Bewaar de waarde van de aarde!
Wim Sweers
Actueel
De verkiezingen in België waren niet florissant te noemen
voor o.a. Vivant. Wij publiceren hier de brief van haar voorzitter Roland
Duchâtel en een kort artikel van Guido van den Ende. Met dank aan Paul Nollen.
Geen goede verkiezingen voor de kleine partijen
Brief van de voorzitter 19052003
Het waren geen goede verkiezingen voor de kleine partijen.
De introductie van en de publiciteit rond de kiesdrempel gekoppeld aan de in de
media breed uitgesmeerde competitie tussen de drie "grote" partijen,
de evolutie van een inhoudelijk politiek debat naar een vedettenkultus en het
afwezig zijn van de kleine partijen in de
stemtest van de VRT zorgden er voor dat de kansen van de
kleine partijen zeer gering waren.
Zelfs NVA en Agalev die wel in de stemtest waren, voortdurend
in het nieuws waren en BV's telden, deden het niet goed. Agalev was eventjes
vergeten dat zij ook een kleine partij was toen zij de kiesdrempel mee stemde
en betaalt nu de prijs voor dat gebrek aan nederigheid.
Wij moeten ook leven met tegenslagen. Al bij al viel het bij
die afslachting voor Vivant nogal mee, aangezien we toch een beter resultaat
haalden dan de andere "kleintjes".
Deze verkiezingen waren ook protestverkiezingen, gemeten aan
de sterke vooruitgang van het Vlaams Blok en de FN in Wallonië.
We zullen nu verder moeten proberen te weten te komen wat de
kiezer
motiveert. In ieder geval wil ik alle leden en
sympathisanten bedanken die belangeloos tijd en kosten niet gespaard hebben om
te pogen anderen te overtuigen dat de spelregels in onze maatschappij moeten
veranderen als we de mensen meer kansen op geluk en welvaart willen geven.
Ook na de verkiezingen blijft Vivant het sterkste programma
hebben. En we hebben bij deze verkiezingen toch ook iets gewonneneen groot
aantal bijkomende idealisten waardoor we nu ongetwijfeld van alle politieke
partijen de meest sfeervolle beweging zijn. Als we nu nog
onze interne werking verbeteren en onze sfeer van
samenhorigheid koesteren, dan zullen we vroeg of laat ook de massa kunnen
overtuigen. Binnen vier jaar, zullen er in dit land nog minder fabrieken zijn
en méér werklozen. Misschien zullen de mensen meer belangstelling krijgen in
wat we zeggen als de achteruitgang nog meer voelbaar wordt.
Roland Duchâtelet
Moeilijke verkiezingen in België
De verkiezingen voor het federale (nationale) parlement op
18 mei in België verliepen moeilijk voor de kleine partijen.
Ook voor Vivant dus, de enige partij die het basisinkomen
als een van de centrale punten in haar programma staan heeft.
De invoering van een kiesdrempel van vijf percent schiep een
psychologische drempel voor veel kiezers om voor ons te stemmen, ook al
veranderde hij in de aantallen weinig aan de mogelijkheid om een zetel te
halen.
Een kleine peiling leerde ons dat het twee van de drie potentiële
Vivantstemmers weerhield om voor ons te stemmen.Verder werd de mediaaandacht
overmatig toegespitst op de grote partijen, dikwijls over futiele punten en
zonder aandacht voor de inhoud, wat sterk in het nadeel speelt van een
programmapartij als Vivant. Onze 80.000 stemmen kunnen in die omstandigheden
nog een redelijk sukses genoemd worden. Intussen heeft de partij, na interne
evaluatie, een herschikking doorgevoerd en leidt dit misschien tot een nieuwe
start. De volgende uitdaging is namelijk reeds in 2004, want dan vinden de
Europese en de regionale (Vlaanderen, Brussel en Wallonië) verkiezingen plaats.
Guido Van den Ende
Artikelen
Op naar het publieke debat
Wonden likken
We hebben een nieuwe regering. En we likken onze wonden.
Want zelden zijn de zwakheden van ons politieke bestel zo
zichtbaar geworden en nooit eerder zijn ze zo indringend en onbarmhartig door
televisie en pers onder onze aandacht gebracht.
Hopelijk hebben we met zijn allen onze les geleerd.
Het moet anders
Duidelijk is, dat het voortaan anders moet. Op sommige
punten kunnen we zeggen hoe.
De communicatie tussen bevolking en politiek moet hersteld.
Er moet beter geluisterd worden naar de zorgen en verlangens van het publiek.
En dat publiek moet de besluitvorming kunnen volgen.
Bovendien moet de bevolking meer betrokken worden in dat
proces, zodat een soort publiek debat op gang komt. Achterkamertjespolitiek
moet afgelopen zijn.
Voor de problemen van deze tijd moeten creatieve, soms
ongebruikelijke oplossingen gevonden worden. De bureaucratie moet drastisch
beperkt en de eigen verantwoordelijkheid van mensen versterkt.
Dat leidt tot een nieuwe uitdaging, namelijk het helder
maken van waarden en normen, waarop wij onze samenleving bouwen.
Smeed het ijzer als het heet is
Maatschappelijke groeperingen moeten zich wel uitgedaagd
voelen om aan het publieke debat deel te nemen. Dat geldt zeker voor de
Vereniging Basisinkomen, die zo nadrukkelijk plannen heeft tot een
herinrichting van de maatschappij. Plannen, die onmiskenbaar creatief
en ongebruikelijk zijn en alles te maken hebben met de
problemen van onze tijd, zoals armoede, werkloosheid, bureaucratische
vrijheidsbeperking en overbemoeiing.
De Vereniging Basisinkomen moet het ijzer smeden als het
heet is.
En dat is nu.
De emotioneel gevoelige kwesties van de wao, de dreigende
onbetaalbaarheid van de aow, de drang om bijstandsmoeders tot betaald werk te
verplichten, de pogingen om ons chaotisch uitkeringsstelsel tegelijk met de
belasting op één noemer te brengen, het zijn evenzoveel hete hangijzers, die
bij invoering van een basisinkomen verrassend hanteerbaar worden.
Het ei van Columbus
Basisinkomen is geen middel tegen alle kwalen.
Drugsverslaving, criminaliteit, terrorisme, zinloos geweld, wachtlijsten in de
zorg, files in het verkeer en toestroom van asielzoekers vergen een andere
aanpak. Maar wie eenmaal de grondgedachte van het basisinkomen begrepen heeft,
ziet grote perspectieven voor fundamentele problemen van vrijheid,
solidariteit, bestaanszekerheid en eigen verantwoordeljkheid. In zijn brede
uitwerking lijkt het op het ei van Columbus.
Normen en waarden
De weerstand tegen basisinkomen heeft soms alles te maken
met normen en waarden. Het mag niet kunnen. Wie niet werkt zal niet eten.
Werken is leven. En dan denkt men altijd aan betaalde arbeid, waarbij geld over
tafel gaat.
Daaraan verwant is het primaat van de economie. Om mooie
dingen voor de mensen te doen, moet er eerst geld verdiend worden. En ook hier
wordt alles wat mensen voor zichzelf en voor elkaar doen zonder geldelijke
beloning buiten de statistieken gehouden. De gezondheid van dit vernauwde
begrip economie wordt als eerste politieke eis gesteld. En dan wordt een
gezonde economie gelijk gesteld aan een groeiende economie. Stress, burnout,
managersziekte, depressiviteit, zijn economische nonitems.
Maar wie bezig is met basisinkomen, denkt in de eerste
plaats aan moeders met kinderen, aan mantelzorgers, aan vrijwilligers in
sportverenigingen en buurthuizen, aan politici en bestuursleden van
zorginstellingen.
Zo is basisinkomen de sleutel tot een wereld, waarin
rofessionalisering niet het hoogste goed is. Waar prestaties en doelen anders
gemeten worden. Waar je inkomen krijgt, omdat je er bent.
Deze essentiële motivatie voor basisinkomen mag niet buiten
het publieke debat blijven.
Werk aan de winkel
De Vereniging Basisinkomen is aanzet. Maar hoe?
Waarschijnlijk is er al genoeg materiaal ter overdenking om
in eigen kring mee in gesprek te gaan. Er zijn al zoveel onderzoeken gedaan,
referaten gehouden, modellen doorgerekend, congressen bezocht.
Laten we een paar thema's kiezen, die we tot politieke
adviezen kunnen uitwerken. Bij voorbeeld over arbeid, economie, werkloosheid,
belastingstelsel, sociale zekerheid.
Zelfs als we geen kans zien de politiek ervoor te
interesseren, kan het voor onszelf een waardevolle training zijn.
Willem de Jonge
Discussie
Levensloop II
Op 5 april was er slechts weinig ruimte voor discussie omdat
de voorgaande ledenvergadering nogal uitliep. Kernpunten van kritiek waren echter
dat het driepijlermodel te technocratisch was en het aspect ‘kwaliteit van
leven' miste. Wij zouden als VBI dit laatste punt
moeten oppakken en dit in relatie met het idee voor
basisinkomen als eerste pijler verder moeten uitbouwen.
Hierbij nog een stukje nagekomen kritiek van Grietje n.a.v.
deze discussie en een aanzet om ‘kwaliteit van leven' als grondslag te nemen
voor de cliëntbenadering. En deze weer als grondslag te nemen voor een
driepijlermodel.
Indien u wilt reageren, of anderszins meedoen aan de
discussie: graag! Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.
Kritiek op het driepijlermodel
Naar aanleiding van de discussie op 5 april hierbij nog een
bijdrage aan het vorige artikel.
Er zijn twee essentiële discussies die in het
driepijlermodel van Leijnse e.a. ontbreken. Hierbij gaat het om de
maatschappelijke inbedding van het idee ‘levensloop' en de grondslag voor het
model zelf.
M.b.t. het eerste punt het volgende. Het idee ‘levensloop'
waar nu zoveel aandacht aan wordt geschonken heeft, volgens mij, niet zomaar te
maken met maatschappelijke veranderingen. D.w.z. het is geen resultaat van een
‘normale' beweging maar heeft een relatie met diepgaande processen.
Ten eerste is door de toename van de informatie en een
netwerk maatschappij, die door M. Castells in zijn driedelige werk ‘The
information age' wordt beschreven. De technologie maakt nu dingen mogelijk die
eerst onmogelijk waren en betekent een meer dan oppervlakkige verandering. Ook
op het gebied van arbeid. Arbeid is veranderd en naast de algemene fysieke
overbelasting zoals tillen, heeft men nu te maken met RSI, psychische
vermoeidheid en een informatieoverdosis. Marc van Veldhoven attendeert ons op
deze nieuwe vormen van verslechtering van de arbeidssituatie in zijn boek ‘Te
moe op voor het paradijs'.
Tegelijkertijd, en in samenhang met het bovenstaande, neemt
de globalisering toe. De technologie maakt het mogelijk om kosten te besparen
door producten in andere landen te laten vervaardigen. Productieprocessen
verplaatsen zich naar regio's waar de lonen het
laagst zijn. Het belang van transport is hierdoor
toegenomen. Maar ook de milieubelasting.
Het gaat echter niet alleen om productie, maar ook om
financiële markten die aan belang hebben gewonnen. De wereld is aldus een grote
regio geworden van Coca Cola en Mac Donalds. Alles lijkt te draaien om de vrije
markt die gedomineerd wordt door de giganten,
de machtigen.
Een derde element van dit omvangrijke en diepgaande
veranderingsproces is flexibilisering. Richard Sennett omschrijft het in zijn
boek ‘De flexibele mens' als volgt: “Werknemers moeten zich steeds weer
aanpassen, openstaan voor veranderingen op korte termijn, voortdurend risico's
durven nemen, steeds minder afhankelijk worden van regelingen en formele
procedures.'' (p. 9).
Kortom zoals ook al op de achterkant van het boek staat:
“`Van de moderne mens wordt verwacht dat hij altijd bereid
is zijn werkomgeving, werkstijl en woonplaats te veranderen wanneer de markt
dit eist.''
Flexibilisering is gerelateerd aan korte omlooptijden,
oppervlakte, snelheid en risico's.
Ulrich Beck spreekt dan ook in zijn gelijknamige boek over
de risico maatschappij.
Vrije markten betekent concurrentie, competitie, snel kunnen
zijn, verlies op winst. Keynes waarschuwde al voor de extreme vorm hiervan
omdat het de hebzucht en de goklust van enkelen aanwakkert en de stabiliteit in
gevaar brengt. De huidige extreem neoliberale vorm is mogelijk door de
technologische ontwikkeling en de globalisering. Flexibilisering is een der
uitkomsten, evenals de risico maatschappij. Zoals ooit eens de Europese
ontdekkingsreizen uiteindelijk resulteerden in kolonialisme en slavernij. Een
nieuwe variant op hetzelfde thema.
Sennett plaatst kanttekeningen bij deze ontwikkeling omdat
het de mens en diens fundamentele behoeften in gevaar brengt. Ook Veldhoven
verwijst hier naar. De druk op mensen neemt toe. De kwaliteit van leven wordt
gereduceerd. Levensprocessen worden ondersteboven gegooid en zekerheden
verdwijnen. De roep om veiligheid en orde heeft volgens mij dan ook niet zozeer
te maken met ‘meer blauw op straat' maar met een meer algeheel gevoel van
onbehagen, angst, onzekerheid. We hebben geen sociale samenleving meer maar een
overleef-cultuur. De mens is gereduceerd tot object, kostenpost,
productiemiddel met een zekere omlooptijd. Althans dat beeld komt uit de
literatuur naar voren. De realiteit is altijd genuanceerder.
Het driepijlermodel van Leijnse e.a. is een herstructurering
van de sociale zekerheid met ruimte voor emancipatoire processen zoals
erkenning van zorg, scholing en meer bewegingsvrijheid tijdens de loop van het
leven. Het past dan ook in het huidige proces van
flexibilisering maar, en dit is mijn kritiek, vertaalt dit
uitsluitend als vrijheden.
Sennett kritiseert dit: “Flexibiliteit wordt tegenwoordig
gebruikt als weer een andere manier om het onderdrukkende karakter aan het
kapitalisme te ontnemen. Door zich tegen een starre bureaucratie te
keren en de nadruk te leggen op het nemen van risico's,
beweert men, biedt die flexibiliteit de mensen meer vrijheid om vorm te geven
aan hun leven. In werkelijkheid voert de nieuwe orde nieuwe vormen van
beheersing in in plaats van eenvoudig de regels van het verleden af
te schaffen.'' (p.9/10).
Het probleem is dat bureaucratie wel degelijk verstarrend werkte
en dat er ook, in het kielzog van de emancipatiebewegingen, een roep om meer
vrijheden was. Alleen, flexibilisering heeft tot nog toe de bureaucratisering
niet opgeheven en de vrijheden zijn wel toegenomen maar de druk, de stress ook.
Wat ik dan ook mis bij Leijnse e.a. is een meer diepgaande
analyse van de invloed van deze processen op het hele gebied van levensloop,
sociale zekerheid, arbeid en inkomen. En de aandacht voor kwaliteit van leven,
de mens, de natuur, duurzaamheid.
Waar gaat het heen met de flexibilisering, de vrije markt,
de informatie en netwerk maatschappij als we rond de 30,40 opgebrand zijn of
RSI hebben? Niet meer kunnen!
Grietje Lof
Kwaliteit van leven als uitgangspunt
Deel 1. Introductie
In het vorige nummer, nr. 40, publiceerden wij een eerste
discussiebijdrage rond de nota ‘Anders Denken over Sociale Zekerheid' van
Leijnse, e.a.. Deze nota is een voorstel voor
een herstructurering van de sociale zekerheid volgens een
model gebaseerd op drie pijlers.
Binnen dit model probeert men een ruimte te scheppen voor de
levensloopbenadering.
D.w.z. ruimte om tijd vrij te maken voor scholing of
zorgtaken. Dit is een zeer grove samenvatting van de nota.
In onze bijdrage gingen wij vooral in op de mogelijkheid om
de eerste pijler te reserveren voor een basisinkomen, en de zekerheden en
onzekerheden die hieraan verbonden zijn. Met name m.b.t. diverse categorieën en
levensfasen.
Één van de uitkomsten van de discussie op 5 april was de
behoefte om kwaliteit van leven als uitgangspunt te nemen.
Kwaliteit van leven is een breder begrip dan zekerheid, wat
wij toch vaak als financiële zekerheid interpreteren. Het gaat echter om meer
dan inkomen alleen.
Daarnaast sluit het begrip kwaliteit van leven aan bij de
cliëntbenadering zoals voorgesteld door Michiel van Hasselt in zijn artikel
‘Civiele Sociale Zekerheid'. Dit aspect kwam ook
terug op de studiedag van 23 mei van Sjakuus over Regels die
Blokkeren. Deze dag was georganiseerd naar aanleiding van het verschijnen van
het boekje ‘Regels die blokkeren. Armoedemechanismen, overlevingsgedrag en het
falen van regels' door Ria van Nistelrooij. Zij heeft een kwalitatief onderzoek
gedaan naar armoedemechanismen en regelgeving. Het boek is te bestellen bij
Sjakuus (0302314819).
Tegelijkertijd is er ook een ander boek verschenen namelijk
van Richard Sennett: ‘Respect in een tijd van sociale ongelijkheid'.
(Amsterdam: Byblos, 2003. ISBN 905847058x, 21,50).
Sennett, socioloog, zegt over zijn boek dat het een
experiment is. Hij verwerkt hier zijn eigen autobiografische gegevens van
opgroeien als arme blanke in een bijstandsgezin, éénoudergezin, met de huidige
moderne maatschappij en het begrip respect.
Respect, overlevingsgedrag (coping strategieën),
armoedemechanismen, regelgeving, bureaucratie, cliëntbenadering. Het heeft
allemaal te maken met kwaliteit van leven.
Als we het over kwaliteit hebben dan hebben we het in dit
geval niet puur over hoedanigheid. Kwaliteit van leven is een begrip dat staat
voor een sociaal proces. Een beweging.
Trefwoorden zijn dan in de eerste plaats: sociaal,
samenleving, proces, dynamisch. Het is geen vaststaand, onveranderlijk iets.
Maar een proces waar we zelf betekenis en inhoud aangeven. Kwaliteit heeft ook
te maken met interactie en betekenis geven. Elementen van sociale processen.
Sennett heeft het niet over kwaliteit van leven maar over de
betekenis van respect. Hij probeert de diverse elementen van respect te
ontrafelen. Niet als een ontleding van een wiskundige formule maar vanuit het
subjectieve, het begrijpende. Deze invulling ontleent hij
aan Max Weber.
Respect in een element van kwaliteit. Zo voelen veel mensen
zich vernederd door de behandeling van uitvoeringsinstellingen. Zij worden niet
als mens gezien, benaderd, maar als object. Terwijl ze als mens om hulp komen
vragen. Vanuit een menselijke behoefte. Deze
behoefte wordt niet gerespecteerd. Eerder geminacht.
In het sociale interactieproces ontbreekt respect. Het is
een bureaucratische aangelegenheid geworden waar het gaat om nummers, dossiers,
kosten. Een mechanisch gebeuren.
We kunnen kwaliteit van leven benaderen vanuit de verdieping
van de betekenis die sociale processen hebben zowel voor het individu. Als voor
het geheel, de samenleving. Hier komen we dan aspecten als respect,
menselijkheid, e.d. tegen.
Tegelijkertijd kunnen we ook naar de inbedding van het
begrip m.b.t. de oppervlakte kijken. De bredere omvang of de relaties.
Zo wordt kwaliteit vaak als tegenpool van kwantiteit,
hoeveelheid gesteld. Volgens mij onterecht omdat een kilo appels wel degelijk
verbonden is met hoedanigheid. We willen tenslotte geen kilo rotte appels voor
ons geld. Kwaliteit is deel van een netwerk van relaties
waaronder hoeveelheid. Dit is wat ik bedoel met de
oppervlakte. Oppervlakte en diepte hoeven elkaar niet uit te sluiten. Misschien
in de fysieke wereld maar niet in de sociale. Kwaliteit van leven beweegt zich
dan ook op beide niveaus tegelijkertijd.
Dit moeten we goed voor ogen houden omdat we vanuit onze
westerse culturele achtergrond bijna routinematig in oppervlakte benaderingen
blijven steken in deze tijd. En dan gaat het als nog fout als we het als
grondslag voor een cliëntbenadering willen gebruiken.
We zijn dan al gauw geneigd om genoegen te nemen met niet
rotte appels maar vragen niet naar de aanwezigheid van bestrijdingsmiddelen,
leefsituatie van kippen en het geluk van
varkens. En de vraag of we die nu wel of niet moeten opeten.
Hoe langer en hoe meer ik nadenk over het begrip kwaliteit
van leven, hoe complexer het wordt. Maar ook wordt het, voor mij althans,
steeds duidelijker hoe kwaliteit van leven verstrengeld is met sociale
zekerheid, het recht op een bestaansinkomen, met anders globalisering, met
duurzaamheid, met menselijkheid.
Ik zal proberen om deze op papier te krijgen en aan te geven
hoe kwaliteit van leven logischerwijs de grondslag vormt voor een
cliëntbenadering. En hoe de cliëntbenadering op haar beurt weer de logische
grondslag vormt voor het driepijlermodel. En voor het idee van basisinkomen als
eerste pijler.
Ik wil beginnen met een bespreking van de relatie kwaliteit
en kwantiteit en deze oppervlakte-discussie uitdiepen in relatie met inkomen,
bestaanszekerheid. Daarna wil ik dieper ingaan
op de rol van kwaliteit in relatie met menselijkheid en het
huidige proces van verdinglijking.
Bij verdinglijking gaat het om het te negeren, en zelfs
ontkennen, van het menselijke, het voelende en het betekenis gevende.
Verdinglijking is aan de oppervlakte gerelateerd aan hoeveelheid. Maar
kwaliteit op haar beurt aan betrokkenheid en uiteindelijk duurzaamheid.
Ook op dit punt wil ik verder ingaan. In relatie tot
inkomen, sociale zekerheid en natuurlijk basisinkomen.
Wordt vervolgd.
Grietje Lof
